ဤမုိးဝသန္ (သုိ႔) ဩဂုတ္လေႏွာင္း တစ္နံနက္
ေရးသားသူ - ရုိခရီးသည္
RB ကဗ်ာ
25.8.2018
ဤမုိးဝသန္၊ သည္ကမာၻဝယ္
သည္အရြယ္ျဖင့္၊ မ်က္ကြယ္မျပဳ
ငါျမင္ဖူးသည္၊ လူ႔စိတ္မာန္ကုိ။
တက္အ႐ုဏ္ဦး၊ တက္တိမ္မုိးပ်ံ
႐ွိန္ျပင္းမုိးေပါက္၊ တေျဖာက္ေျဖာက္ႏွင့္။
ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာ၊ ျမင္ေတြ႔႐ွာသည္
ခါမမီေသာ၊ ေသနတ္ပစ္သံ
ဆူဆူညံလ်က္၊ က်ည္ဆံယမ္းမုိင္း
တဒုိင္းဒုိင္းႏွင့္၊ အုံ႔မႈိင္းဝန္းက်င္
ရြာမီးတင္႐ိႈ႕၊ မီးခုိးလႊမ္းလ်က္
ဒူးေထာက္တက္ကာ၊ ၾကည့္ရႀကိဳးသည္
အေၾကာက္ကမၻာ လႊမ္းလ်က္ႏွင့္။
ဤသုိ႔တဖန္၊ ျမင္ရျပန္သည္
သူ႔ရန္စမွ၊ ငါၾကဥ္ႏုိင္ခဲ
ထုိအိမ္သည္အိမ္၊ မွိန္ေမွးဆိတ္ညံ
ဟုိၾကည့္ျပန္ေသာ္၊ ဓားလွန္ထိ႐ွ
လူေသအေလာင္း၊ အထုပ္ထုပ္သုိ႔
တစ္ခ်ဳိ႕ဆိုလွ်င္၊ မီးခုိးေငြ႔ျပန္
မိစၦာဆန္သူ၊ စစ္ဝတ္စုံ႐ွင္
မီးရိႈ႕ရက္သည္၊ လူအ႐ွင္မို႔
ေျပးထြက္ဖုိ႔သာ၊ တုိ႔ၾကံ႐ွာသည္
ေသြးတိနီလြင္၊ ေျမဆီတစ္ခြင္
ငါျမင္ရလည္း၊ ႐ွင္ျပန္ေနရစ္သည္
ကုိယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ ႏြမ္းလ်က္ႏွင့္။
သည္သုိ႔အလွ်ံ၊ မီးေတာက္ပ်ံၾကား
က်ည္ဆံအက်၊ မုိးသီးက်သုိ႔
ေသြးက်လြင္ျပင္၊ နီပင္လယ္ၾကား
ဆင္ျမန္းလ်က္သာ၊ ပူပန္႐ွာျခင္းကုိ
ညဳိအာကာေအာက္၊ စလွမ္းေလွ်ာက္သည္
အေၾကာက္ေတြေဝ၊ မ်က္ရည္ဝဲယုိ
ေျမသုိ႔က်ကာ၊ ကႏၲခဲသုိ႔
ဒီခရီးကုိ၊ ငါျဖတ္ေက်ာ္သည္
တုိင္းရင္းေျမကုိ၊ ရင္ဝယ္ထား၍
ျခကကြၽတ္႐ွာ၊ ေဝးသုိ႔ေျပးခ့ဲရ
မွတ္မိရာရာ လြမ္းတႏွင့္။
ၿငိမ္းခ်မ္းနဂ်မ္း (႐ုိခရီးသည္)
ဤမုိးဝသန္၊ သည္ကမာၻဝယ္
သည္အရြယ္ျဖင့္၊ မ်က္ကြယ္မျပဳ
ငါျမင္ဖူးသည္၊ လူ႔စိတ္မာန္ကုိ။
တက္အ႐ုဏ္ဦး၊ တက္တိမ္မုိးပ်ံ
႐ွိန္ျပင္းမုိးေပါက္၊ တေျဖာက္ေျဖာက္ႏွင့္။
ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာ၊ ျမင္ေတြ႔႐ွာသည္
ခါမမီေသာ၊ ေသနတ္ပစ္သံ
ဆူဆူညံလ်က္၊ က်ည္ဆံယမ္းမုိင္း
တဒုိင္းဒုိင္းႏွင့္၊ အုံ႔မႈိင္းဝန္းက်င္
ရြာမီးတင္႐ိႈ႕၊ မီးခုိးလႊမ္းလ်က္
ဒူးေထာက္တက္ကာ၊ ၾကည့္ရႀကိဳးသည္
အေၾကာက္ကမၻာ လႊမ္းလ်က္ႏွင့္။
ဤသုိ႔တဖန္၊ ျမင္ရျပန္သည္
သူ႔ရန္စမွ၊ ငါၾကဥ္ႏုိင္ခဲ
ထုိအိမ္သည္အိမ္၊ မွိန္ေမွးဆိတ္ညံ
ဟုိၾကည့္ျပန္ေသာ္၊ ဓားလွန္ထိ႐ွ
လူေသအေလာင္း၊ အထုပ္ထုပ္သုိ႔
တစ္ခ်ဳိ႕ဆိုလွ်င္၊ မီးခုိးေငြ႔ျပန္
မိစၦာဆန္သူ၊ စစ္ဝတ္စုံ႐ွင္
မီးရိႈ႕ရက္သည္၊ လူအ႐ွင္မို႔
ေျပးထြက္ဖုိ႔သာ၊ တုိ႔ၾကံ႐ွာသည္
ေသြးတိနီလြင္၊ ေျမဆီတစ္ခြင္
ငါျမင္ရလည္း၊ ႐ွင္ျပန္ေနရစ္သည္
ကုိယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ ႏြမ္းလ်က္ႏွင့္။
သည္သုိ႔အလွ်ံ၊ မီးေတာက္ပ်ံၾကား
က်ည္ဆံအက်၊ မုိးသီးက်သုိ႔
ေသြးက်လြင္ျပင္၊ နီပင္လယ္ၾကား
ဆင္ျမန္းလ်က္သာ၊ ပူပန္႐ွာျခင္းကုိ
ညဳိအာကာေအာက္၊ စလွမ္းေလွ်ာက္သည္
အေၾကာက္ေတြေဝ၊ မ်က္ရည္ဝဲယုိ
ေျမသုိ႔က်ကာ၊ ကႏၲခဲသုိ႔
ဒီခရီးကုိ၊ ငါျဖတ္ေက်ာ္သည္
တုိင္းရင္းေျမကုိ၊ ရင္ဝယ္ထား၍
ျခကကြၽတ္႐ွာ၊ ေဝးသုိ႔ေျပးခ့ဲရ
မွတ္မိရာရာ လြမ္းတႏွင့္။
ၿငိမ္းခ်မ္းနဂ်မ္း (႐ုိခရီးသည္)
အဖ်က္မခံဘူး သင့္သမိုင္း
ေက်ာ္သူရ (႐ွင္ပကၡိ)
ေက်ာ္သူရ (႐ွင္ပကၡိ)
RB ကဗ်ာ
3.3.2018
႐ွင္ေမြးသန္ေမြး ႐ိုကေလးရယ္...
ေခ်ာေမာလွပ သင့္ခႏၶာ
သပ္ရပ္ေျပျပစ္ သင့္အသြင္
စကားမတတ္ သင့္ပါးစပ္
ေလွ်ာက္ဖို႔မစြမ္း သင့္ေျခႏု
ေရးဖတ္မမီွ သင့္အရြယ္
ေကာင္းဆိုးမခြဲ သင့္ပညာ
သို႔ေပမယ့္...
လူစိတ္ကင္းစြာ ယုတ္မာခံရ
သနားမ့ဲစြာ သတ္ျဖတ္ခံရ
ခံလိုက္ရတ့ဲ သင့္ဘဝ
အို... ႐ိုကေလးေရ...
သင့္သမိုင္း ငါတုိ႔ အဖ်က္မခံဘူး။
အေဆြမသိ သင္အငံု
ေမာင္ႏွမ မကြၽမ္း သင္အဖူး
ေျမမွာမထား ပုရြက္ဆိတ္စိုး
ေခါင္းေပၚမတင္ သန္းေသးကုိစိုး
ျခင္ေထာင္ျခံဳထား ျခင္အကိုက္စိုး
သို႔ေပမယ့္ ...
လူ႔စိတ္လစ္စြာ ပက္စက္ခံရ
က႐ုုဏာမ့ဲစြာ နင္းသတ္ခံရ
ခံလိုက္ရတ့ဲ သင့္ဘဝ
အို...႐ိုကေလးေရ ...
သင့္သမိုင္း ငါတုိ႔ အဖ်က္မခံဘူး။
အငိုေျပနိဗၺာန္ အမိရင္ခြင္
အဆာေျပစိန္စာ အမိႏို႔ရည္
ပုခက္အအိပ္ သားေခ်ာ့ေတး
ခ်ဥ္းကပ္မခြာ သင့္အနား
ထိုသို႔ျပဳစု ေစာင့္ေ႐ွာက္မႈ
ျမတ္ႏိုးမႈလွ်ံ အမိႏွင့္သား
သို႔ေပမယ့္ ...
အမိရင္ခြင္မွ ဆတ္ခနဲလု
ညႇာတာလွ်င္းစြာ စြန႔္လႊတ္ခံရ
မီးငရဲထဲ သင့္ကိုယ္ေလးကုိ
ပစ္ခ်လိုက္တ့ဲ အေၾကာင္းေတြ
အို...႐ိုကေလးေရ ...
သင့္သမိုင္း ငါတုိ႔ အဖ်က္မခံဘူး။
႐ွင္ေမြးသန္ေမြး ႐ိုကေလးရယ္...
ေခ်ာေမာလွပ သင့္ခႏၶာ
သပ္ရပ္ေျပျပစ္ သင့္အသြင္
စကားမတတ္ သင့္ပါးစပ္
ေလွ်ာက္ဖို႔မစြမ္း သင့္ေျခႏု
ေရးဖတ္မမီွ သင့္အရြယ္
ေကာင္းဆိုးမခြဲ သင့္ပညာ
သို႔ေပမယ့္...
လူစိတ္ကင္းစြာ ယုတ္မာခံရ
သနားမ့ဲစြာ သတ္ျဖတ္ခံရ
ခံလိုက္ရတ့ဲ သင့္ဘဝ
အို... ႐ိုကေလးေရ...
သင့္သမိုင္း ငါတုိ႔ အဖ်က္မခံဘူး။
အေဆြမသိ သင္အငံု
ေမာင္ႏွမ မကြၽမ္း သင္အဖူး
ေျမမွာမထား ပုရြက္ဆိတ္စိုး
ေခါင္းေပၚမတင္ သန္းေသးကုိစိုး
ျခင္ေထာင္ျခံဳထား ျခင္အကိုက္စိုး
သို႔ေပမယ့္ ...
လူ႔စိတ္လစ္စြာ ပက္စက္ခံရ
က႐ုုဏာမ့ဲစြာ နင္းသတ္ခံရ
ခံလိုက္ရတ့ဲ သင့္ဘဝ
အို...႐ိုကေလးေရ ...
သင့္သမိုင္း ငါတုိ႔ အဖ်က္မခံဘူး။
အငိုေျပနိဗၺာန္ အမိရင္ခြင္
အဆာေျပစိန္စာ အမိႏို႔ရည္
ပုခက္အအိပ္ သားေခ်ာ့ေတး
ခ်ဥ္းကပ္မခြာ သင့္အနား
ထိုသို႔ျပဳစု ေစာင့္ေ႐ွာက္မႈ
ျမတ္ႏိုးမႈလွ်ံ အမိႏွင့္သား
သို႔ေပမယ့္ ...
အမိရင္ခြင္မွ ဆတ္ခနဲလု
ညႇာတာလွ်င္းစြာ စြန႔္လႊတ္ခံရ
မီးငရဲထဲ သင့္ကိုယ္ေလးကုိ
ပစ္ခ်လိုက္တ့ဲ အေၾကာင္းေတြ
အို...႐ိုကေလးေရ ...
သင့္သမိုင္း ငါတုိ႔ အဖ်က္မခံဘူး။
ေမြးဌာေနစုပ္ သင့္ေသြးပူပူ
သင့္အသားေတြ ေျမစာျဖစ္သုိ႔
သင့္အ႐ိုးေတြ သက္ေသထူ
သင့္အတြက္ အေဆြးမဆံုး
သင္ခံရတ့ဲ ဒီျဖစ္ရပ္ဆိုး
ကမာၻတည္သေရြ႕ တည္တံ့ေစဖို႔
အို႔ ... ႐ိုကေလးေရ ...
သင့္သမိုင္း ငါတုိ႔ အဖ်က္မခံဘူး။
အသြားအျပန္ အေမွာင္အလင္း
အသာအနာ အျမင့္အနိမ့္
ေလာကဓမၼတာ ဝဋ္အရစ္က်
သူတို႔ခံလတၱံ႔ ...
သင္ေနေနေတာ့ နိဗၺာန္ရိပ္ေအာက္
အို...႐ိုကေလးေရ...
ဒီမွာ ...
သင့္သမိုင္း ငါတုိ႔ အဖ်က္မခံဘူး။
သင့္အသားေတြ ေျမစာျဖစ္သုိ႔
သင့္အ႐ိုးေတြ သက္ေသထူ
သင့္အတြက္ အေဆြးမဆံုး
သင္ခံရတ့ဲ ဒီျဖစ္ရပ္ဆိုး
ကမာၻတည္သေရြ႕ တည္တံ့ေစဖို႔
အို႔ ... ႐ိုကေလးေရ ...
သင့္သမိုင္း ငါတုိ႔ အဖ်က္မခံဘူး။
အသြားအျပန္ အေမွာင္အလင္း
အသာအနာ အျမင့္အနိမ့္
ေလာကဓမၼတာ ဝဋ္အရစ္က်
သူတို႔ခံလတၱံ႔ ...
သင္ေနေနေတာ့ နိဗၺာန္ရိပ္ေအာက္
အို...႐ိုကေလးေရ...
ဒီမွာ ...
သင့္သမိုင္း ငါတုိ႔ အဖ်က္မခံဘူး။
႐ိုကဗ်ာဥယ်ာဥ္သုိ႔ အလယ္တစ္ေခါက္ (၂)
ကဗ်ာထဲသုိ႔ စီးဝင္ခံစားၾကည့္ျခင္း
__________
ေရးသားသူ -- ယ်ာတင္ (ရုိဟင္းသား)
ေရးသားသူ -- ယ်ာတင္ (ရုိဟင္းသား)
RB News
28.11.2017
ကဗ်ာ ေခါင္းစဥ္က "႐ုိမိခင္၏ ရင္တြင္းငုိသံ" တ့ဲ။ ကဗ်ာ့ေခါင္းစဥ္ကပဲ ကဗ်ာကုိအဆုံးထိ ခံစားၾကည့္ဖို႔ လက္ယပ္ေခၚေနသည္။ မိခင္ဆိုသည့္ တိုေတာင္းေသာ စကားလံုးမွာ ႐ွည္လ်ားသည့္ ေမတၱာတရား ကိန္းဝပ္ေနသည္မွာ လူတိုင္းသိ၏။ ထိုသုိ႔ မိခင္မာတာ၏ ရင္တြင္းငုိသံတ့ဲလား။ ငုိျခင္းသည္ ေယဘုယ်အျမင္အားျဖင့္ မ်က္လံုးႏွင့္သာဆိုင္သည့္ အေရးတစ္ခုျဖစ္သည္ကုိ ကဗ်ာဆရာက "ရင္တြင္းငုိသံ"ဟု ဆန္းျပားစြာ သုံးနႈန္းထားသည္။ ေခါင္းစဥ္ကုိ ဖတ္ၾကည့္ရလွ်င္ပင္ ကဗ်ာထဲပါေနမည့္ ဇတ္ေကာင္သည္ နာက်င္စရာမ်ားစြာႏွင့္ ရင္ဆိုင္ခ့ဲရၿပီဟု ႀကိဳတင္နားလည္ခံစားရမိသည္။
ကဗ်ာကုိ တစ္ေခါက္ေလာက္ ဖတ္ၾကည့္ရေအာင္။
႐ုိမိခင္၏ ရင္တြင္းငုိသံ
--------------------------
ခ်စ္သားသင့္ကုိ၊ ဝမ္းတြင္းပုိက္စဥ္
ႏုိင္ငံ့ဂုဏ္ေရာင္၊ ထြန္းေတာက္လင္းဖုိ႔
ကဝိသူေတာ္၊ လမ္းမွန္ျပဖုိ႔
စိတ္တြင္စြဲျမဲ၊ ပုိက္မွတ္ထားခဲ့
ေရႊခဲအလား၊ သားအသင္
လမ္းျပတာရာ၊ ျဖစ္ခဲ့မည္ပင္။
သုိ႔ျဖစ္ေသာ္ျငား၊ ကံမဆုိင္လုိ႔သာ
တုိ႔တုိင္းေရႊေျမ၊ ငရဲမိစၦာ
ဒုစ႐ုိက္ေၾကာင့္၊ ပ်က္ရ႐ွာ။
ဓန ဥစၥာ၊ ရတနာအျဖာျဖာ
ဓါးျပခံ၍သာ၊ သက္လုေျပးလာ
ပင္လယ္ဘီလူး၊ ေစာင့္ရင္းေတြ႔၍
သင့္ဝိဥာဏ္ပင္၊ သူမ်ဳိခ်ကာ
သက္စေတးလုိက္ရသည္သာ။
အုိ---ခုပင္ေသာ္ကား
လျပည့္ဝန္းပမာ၊ သင့္မ်က္ႏွာထား
႐ႈ၍စိတ္မသာ၊ ေၾကာင့္ၾကရတယ္
လြန္းထက္လြန္ကုိ၊ ဗ်ာဆုံ႐ွာသည္။
သားေရႊေသြးပင္
ေနလေက်ာ္ျဖတ္၊ ဘုရား႐ွင္သုိ႔
တုိ႔သံသရာ၊ သြားေလွ်ာက္တင္ေလာ့။
ကဗ်ာ ေခါင္းစဥ္က "႐ုိမိခင္၏ ရင္တြင္းငုိသံ" တ့ဲ။ ကဗ်ာ့ေခါင္းစဥ္ကပဲ ကဗ်ာကုိအဆုံးထိ ခံစားၾကည့္ဖို႔ လက္ယပ္ေခၚေနသည္။ မိခင္ဆိုသည့္ တိုေတာင္းေသာ စကားလံုးမွာ ႐ွည္လ်ားသည့္ ေမတၱာတရား ကိန္းဝပ္ေနသည္မွာ လူတိုင္းသိ၏။ ထိုသုိ႔ မိခင္မာတာ၏ ရင္တြင္းငုိသံတ့ဲလား။ ငုိျခင္းသည္ ေယဘုယ်အျမင္အားျဖင့္ မ်က္လံုးႏွင့္သာဆိုင္သည့္ အေရးတစ္ခုျဖစ္သည္ကုိ ကဗ်ာဆရာက "ရင္တြင္းငုိသံ"ဟု ဆန္းျပားစြာ သုံးနႈန္းထားသည္။ ေခါင္းစဥ္ကုိ ဖတ္ၾကည့္ရလွ်င္ပင္ ကဗ်ာထဲပါေနမည့္ ဇတ္ေကာင္သည္ နာက်င္စရာမ်ားစြာႏွင့္ ရင္ဆိုင္ခ့ဲရၿပီဟု ႀကိဳတင္နားလည္ခံစားရမိသည္။
ကဗ်ာကုိ တစ္ေခါက္ေလာက္ ဖတ္ၾကည့္ရေအာင္။
႐ုိမိခင္၏ ရင္တြင္းငုိသံ
--------------------------
ခ်စ္သားသင့္ကုိ၊ ဝမ္းတြင္းပုိက္စဥ္
ႏုိင္ငံ့ဂုဏ္ေရာင္၊ ထြန္းေတာက္လင္းဖုိ႔
ကဝိသူေတာ္၊ လမ္းမွန္ျပဖုိ႔
စိတ္တြင္စြဲျမဲ၊ ပုိက္မွတ္ထားခဲ့
ေရႊခဲအလား၊ သားအသင္
လမ္းျပတာရာ၊ ျဖစ္ခဲ့မည္ပင္။
သုိ႔ျဖစ္ေသာ္ျငား၊ ကံမဆုိင္လုိ႔သာ
တုိ႔တုိင္းေရႊေျမ၊ ငရဲမိစၦာ
ဒုစ႐ုိက္ေၾကာင့္၊ ပ်က္ရ႐ွာ။
ဓန ဥစၥာ၊ ရတနာအျဖာျဖာ
ဓါးျပခံ၍သာ၊ သက္လုေျပးလာ
ပင္လယ္ဘီလူး၊ ေစာင့္ရင္းေတြ႔၍
သင့္ဝိဥာဏ္ပင္၊ သူမ်ဳိခ်ကာ
သက္စေတးလုိက္ရသည္သာ။
အုိ---ခုပင္ေသာ္ကား
လျပည့္ဝန္းပမာ၊ သင့္မ်က္ႏွာထား
႐ႈ၍စိတ္မသာ၊ ေၾကာင့္ၾကရတယ္
လြန္းထက္လြန္ကုိ၊ ဗ်ာဆုံ႐ွာသည္။
သားေရႊေသြးပင္
ေနလေက်ာ္ျဖတ္၊ ဘုရား႐ွင္သုိ႔
တုိ႔သံသရာ၊ သြားေလွ်ာက္တင္ေလာ့။
*----*
ပုံသ႐ုပ္ေဖာ္ကဗ်ာျဖစ္သည့္ ဤကဗ်ာသည္ လြန္ခ့ဲေသာ ဩဂုတ္လ ၂၅ ရက္ေန႔ေနာက္ပိုင္း၊ ရခိုင္ျပည္နယ္ ေျမာက္ပိုင္းတြင္ ျမန္မာလက္နက္ကုိင္မ်ားက ေဒသခံ႐ိုဟင္ဂ်ာမ်ားအေပၚ တရားလြန္ ညႇဥ္းပန္းခ့ဲမႈ၊ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္မႈေတြေၾကာင့္ အသက္လုၿပီးထြက္ေျပးလာခ့ဲသည့္ သိန္းႏွင့္ခ်ီေသာ ႐ိုဟင္ဂ်ာမ်ားထဲက သားျဖစ္သူကုိဆုံးရႈံးလိုက္ရ၍ ပူေဆြးေသာကေရာက္ေနေသာ မိခင္ျဖစ္သူတစ္ဦး၏ အျဖစ္ကုိ ပုံသ႐ုပ္ေဖာ္ ေရးဖြဲ႔ထားျခင္းျဖစ္သည္။
ကဗ်ာေရးဖြဲ႔သူ၏ ေနာက္ခံအေၾကာင္းအရာကုိ တပ္အပ္သိရိွျခင္းမရိွပါ။ ကေလာင္အမည္မွာ ႐ိုခရီးသည္ျဖစ္ၿပီး Myint Naing နာမည္ျဖင့္ Facebook သုံးေနသူျဖစ္သည္ေလာက္ကုိသာ သိရိွထားပါသည္။
က့ဲ ... ကဗ်ာ၏ နိဒါန္းအပိုဒ္ထဲသုိ႔ စီးဝင္ၾကည့္ရေအာင္။
"ခ်စ္သားသင့္ကုိ၊ ဝမ္းတြင္းပုိက္စဥ္
ႏုိင္ငံ့ဂုဏ္ေရာင္၊ ထြန္းေတာက္လင္းဖုိ႔
ကဝိသူေတာ္၊ လမ္းမွန္ျပဖုိ႔
စိတ္တြင္စြဲျမဲ၊ ပုိက္မွတ္ထားခဲ့
ေရႊခဲအလား၊ သားအသင္
လမ္းျပတာရာ၊ ျဖစ္ခဲ့မည္ပင္။"
သားျဖစ္သူကုိ ဝမ္းဗိုက္ထဲ လြယ္ပိုက္ထားစဥ္က မိခင္တစ္ဦးအေနျဖင့္ သားအေပၚ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ အမ်ဳိးမ်ဳိး၊ ရည္ရြယ္ခ်က္အဖံုဖံုထားရိွခ့ဲသည္ကုိ အေမက သူ႔ရင္တြင္းသံကုိ သားျဖစ္သူအား တိုင္တည္ေျပာျပေနဟန္ျဖင့္ ဖြဲ႔ဆိုထားသည္။ သားေမြးလာလွ်င္ ႏိုင္ငံ၏ ဂုဏ္ေရာင္ကုိ ေဆာင္က်ဥ္းေပးႏိုင္ေအာင္၊ သူတစ္ပါးကုိ လမ္းမွန္ျပႏိုင္ဖို႔အတြက္ သူေတာ္ေကာင္း ပညာရိွတစ္ဦး ျဖစ္ရလာေအာင္ အေမက ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္ေပးရန္အာခဲထားသည္ဟု စိတ္ထဲတြင္ စြဲစြဲျမဲျမဲ ပိုက္မွတ္ထားခ့ဲေၾကာင္းကုိ အေမျဖစ္သူက သားကုိ ရင္ဖြင့္ျပေနပုံမွာ ၾကည္ႏူးစရာ သႏၲရသကုိ ခံစားေစပါသည္။ လမ္းေပ်ာက္ေနသူမ်ားအတြက္ သူ႔သားမွာ ႐ုပ္ရည္ေခ်ာေမာၿပီး ပညာဂုဏ္ေရာင္ျဖင့္ လမ္းျပၾကယ္တစ္ပြင့္ ျဖစ္လာခ့ဲမည့္ဟု မိခင္ျဖစ္သူက အာခဲထားသည္။ ကဗ်ာဆရာက မိခင္တိုင္း၏ သဘာဝတရားကုိ ေဖာ္က်ဴးၿပီး ကဗ်ာကုိ နိဒါန္းျပဳထားသည္မွာ အလြန္ပင္ ထိမိလွေသာ စာအဖြဲ႔အႏြဲ႔ျဖစ္သည္။
ကဗ်ာ၏ ဒုတိယပိုင္းတြင္ မိခင္ျဖစ္သူ၏ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တစ္ပုံတပင္သည္ ကံတရား၏ အသာမေပးမႈေၾကာင့္ ရည္ရြယ္ထားခ့ဲသလိုမ်ဳိး ျဖစ္မလာခ့ဲေၾကာင္း၊ ႏွစ္သက္ျမတ္ႏိုးဖြယ္ေကာင္းေသာ ေမြးရပ္ဌာေနတိုင္းျပည္ကုိ ငရဲျပည္က မိစာၦမ်ားေရာက္လာၿပီး ဖ်က္ဆီးလိုက္သက့ဲသုိ႔ ထိုမိစာၧမ်ား၏ ဒုစ႐ိုက္ေၾကာင့္ ဌာနီျပည္ႀကီးလည္း ပ်က္စီးသြား႐ွာေၾကာင္းကုိ အေမျဖစ္သူက သူ႔သားကုိ စိတ္ပ်က္သည့္ပုံစံျဖင့္ ဆက္လက္တိုင္တည္ေျပာေနသည္ကုိ ကဗ်ာဆရာ ပုံေဖာ္ေရးဖြဲ႔ထားသည္မွာ _
"သုိ႔ျဖစ္ေသာ္ျငား၊ ကံမဆုိင္လုိ႔သာ
တုိ႔တုိင္းေရႊေျမ၊ ငရဲမိစၦာ
ဒုစ႐ုိက္ေၾကာင့္၊ ပ်က္ရ႐ွာ။" ဟူ၍ တိုတိုႏွင့္လိုရင္းေရာက္ေအာင္ ဝကၤာဝုတိအလကၤာသုံး၍ ေရးဖြဲ႔ထားပုံမွာ ရင္ကုိေစသည့္ ကဗ်ာဆရာ၏ စာတန္ဆာဆင္ႏိုင္မႈ စြမ္းရည္ပင္ျဖစ္သည္။
ကဗ်ာ၏ ပထမပိုဒ္တြင္ မိခင္ျဖစ္သူ၏ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ႀကီးမားပုံကုိ ပုံေဖာ္ထားၿပီး ဒုတိယပိုင္းတြင္ ထိုေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ား တစ္စစီပ်က္စီးသြားေၾကာင္းကုိ ပုံေဖာ္ထားသည္ကုိၾကည့္လွ်င္ ကဗ်ာ၏ ဇတ္ရိွန္ အျမင့္အက်ျမန္ဆန္မႈကုိ ေတြ႔ႏိုင္ပါသည္။ ဤသည္မွာ ကဗ်ာဆရာ၏ ထူးျခားေသာ အစြမ္းျဖစ္ၿပီး သႏၲရသမွသည္ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္သည့္ ႐ုဒၵရသႏွင့္ စက္ဆုပ္ရံြ႔႐ွာရသည့္ ဝိဘစၧရသ တို႔သုိ႔ ခ်က္ခ်င္း ေျပာင္းလဲ ခံစားေစသည့္ စာအဖြဲ႔အႏြဲ႔မွာ အလြန္ပင္ ရသေျမာက္ပါသည္။
ကဗ်ာထဲသုိ႔ ဆက္လက္စီးဝင္ၾကည့္ၾကရေအာင္။
"ဓန ဥစၥာ၊ ရတနာအျဖာျဖာ
ဓါးျပခံ၍သာ၊ သက္လုေျပးလာ
ပင္လယ္ဘီလူး၊ ေစာင့္ရင္းေတြ႔၍
သင့္ဝိဥာဏ္ပင္၊ သူမ်ဳိခ်ကာ
သက္စေတးလုိက္ရသည္သာ။"
တန္ဖိုးျမင့္သည့္ ရတနာမ်ားအပါအဝင္ ဥစၥာဓနမ်ား ဓားျပတိုက္ခံခ့ဲရေၾကာင္း၊ အသက္ကုိလု၍ ေျပးထြက္လာခ့ဲရာတြင္ အသင့္ေစာင့္ေနေသာ ပင္လယ္ဘီလူးႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ခ့ဲရေၾကာင္း၊ သားျဖစ္သူ၏ အသက္ဇီဝိန္ကုိ ပင္လယ္ဘီလူးက မ်ဳိခ်လိုက္ၿပီး သားျဖစ္သူကုိလည္း စေတးလိုက္ရေၾကာင္းတို႔ကုိ ေဖာ္ျပထားပါသည္။ မိမိတန္ဖိုးထားျမတ္ႏိုးသည့္အရာမ်ား တစ္ခုၿပီးတစ္ခု လက္လႊတ္ဆုံးရႈံးခ့ဲရသည့္ မိခင္တစ္ဦးအေပၚ သနားၾကင္နာစိတ္ေပၚလာေအာင္ ေရးဖြဲ႔ထားပုံ၊ ထိုမိခင္၏ အျဖစ္သနစ္သည္ စာဖတ္သူကုိ က႐ုဏာရသကုိ အျပည့္အဝခံစားေစေအာင္ ေရးဖြဲ႔ထားပုံမွာ အလြန္ပင္ ထိမိလွပါသည္။
ကဗ်ာ၏ စတုတၳအပိုဒ္တြင္မႈ အသက္မပါရိွေသာ သားကုိေပြ႔ပိုက္ထားကာ မိခင္ျဖစ္သူ၏ ဝမ္းနည္းရမႈ၊ ပူေဆြးေသာကမ်ားခံစားရမႈမ်ားကုိ မိခင္ကုိယ္တိုင္က ရင္ဖြင့္ျပလိုက္သည့္ဟန္ ဖြဲ႔ဆိုထားပုံမွာ _
"အုိ---ခုပင္ေသာ္ကား
လျပည့္ဝန္းပမာ၊ သင့္မ်က္ႏွာထား
႐ႈ၍စိတ္မသာ၊ ေၾကာင့္ၾကရတယ္
လြန္းထက္လြန္ကုိ၊ ဗ်ာဆုံ႐ွာသည္" ဟူ၍ျဖစ္သည္။
ျပည့္ဝန္းေသာ လစႏၵာက့ဲသုိ႔ လွပသည့္ သား၏မ်က္ႏွာကုိ ၾကည့္ရႈ၍ စိတ္ႏွလံုးထဲ မသက္သာပုံ၊ ျမတ္ႏိုးရသည့္သားကုိ ထာဝရအတြက္ ဆုံးရႈံးရသည္ဟုသိရ၍ စုိးရိမ္ေၾကာင့္ၾကေနပုံ၊ ႀကီးမားသည့္ဆုံးရႈံးမႈႏွင့္ၾကံဳေတြ႔ေနရခ်ိန္ အလြန္းအလြန္ပင္ ပူေဆြးေသာကေရာက္ေနတတ္သည့္ မိခင္တို႔၏ သဘာဝတို႔ကုိ ဤအပိုဒ္တြင္ အတိုင္းသားျမင္ေတြ႔ေနရ၏။ အဆိုပါမိခင္အေပၚ က႐ုဏာလည္း ပို၍ျမင့္မားစြာ သက္ေရာက္လာေစပါသည္။
ကဗ်ာ၏ ေနာက္ဆုံးပိုဒ္တြင္ မိခင္ျဖစ္သူက သားျဖစ္သူကုိ မွာၾကားေနပုံျဖင့္ ဖြဲ႔ဆိုထားပါသည္။
"အသင္သား၊ ေနမင္း လမင္းမ်ားကုိ ျဖစ္ေက်ာ္၍ ဘုရားသခင္အပါးသုိ႔ သင္ေရာက္ရိွခ်ိန္တြင္ အေမတို႔လူထု၏ ေတြ႔ၾကံဳခံစားေနရေသာ မတရားမႈမ်ားအေၾကာင္း၊ ၾကမ္းၾကဳတ္ရက္စက္မႈ၊ ဖိႏွိပ္ညႇဥ္းပန္းမႈ တို႔၏ သံသရာအေၾကာင္းတို႔ကုိ ဘုရားသခင္ထံ ေလွ်ာက္တင္ တင္ျပလိုက္ပါေလ" ဆို၍ သားျဖစ္သူကုိ ေသေသခ်ာခ်ာ မွာၾကားပုံမွာ _
"သားေရႊေသြးပင္
ေနလေက်ာ္ျဖတ္၊ ဘုရား႐ွင္သုိ႔
တုိ႔သံသရာ၊ သြားေလွ်ာက္တင္ေလာ့" ဟူ၍ျဖစ္သည္။ မိခင္ျဖစ္သူ၏ ဘရားသခင္ကုိ ယုံၾကည္ အားကုိးမႈ၊ ေတြ႔ၾကံဳခ့ဲရသမွ် မတရားမႈအေၾကာင္းကုိ ဘုရားသခင္အား သိေစတိုင္တည္လိုမႈတို႔သည္ စာဖတ္သူကုိ တရားသေဘာမ်ား နားလည္လာေစပါသည္။
ကဗ်ာတစ္ပုဒ္လံုးကုိ ျခံဳၿပီး သုံးသပ္ၾကည့္လွ်င္ ေလးလံုးစပ္ပုံစံျဖင့္ ေရးဖြဲ႔ထားေသာေၾကာင့္ ကဗ်ာသည္ ေပါ့ပါးသြက္လက္ေနသည္။ ကဗ်ာဆရာက ရသပိုင္းကုိ အတက္အက် ျမန္ေအာင္ ဖြဲ႔ဆိုခ့ဲသည္ကုိလည္း ေတြ႔ရိွရပါသည္။ သႏၲရသမွ ႐ုဒၵရသႏွင့္ ဝိဘစၧရသသုိ႔၊ ႐ုဒၵရသႏွင့္ ဝိဘစၧရသမွ က႐ုဏာရသသုိ႔၊ ခပ္ျမန္ျမန္ ေျပာင္းလဲခံစားေစေအာင္ ဖြဲ႔ဆိုထားပုံမွာ ကဗ်ာဆရာ၏ အံ့မခန္႔ စာေရးအစြမ္းပင္ ျဖစ္သည္။
ထို႔အျပင္ သက္မ့ဲပုံတစ္ပုံကုိ သ႐ုပ္ေဖာ္ၿပီး ဖြဲ႔ဆိုသည့္ ဤကဗ်ာေၾကာင့္ အဆိုပါပုံလည္း သက္ဝင္လႈပ္႐ွားလာသလို ျဖစ္၏။ ဇတ္ေကာင္သုံးၿပီး ဖြဲ႔ဆုိေသာကဗ်ာျဖစ္ေသာ္ျငားလည္း ကဗ်ာသည္ ကဗ်ာဆရာ၏ ရင္တြင္းျဖစ္မ်ားျဖစ္သည္ႏွင့္အညီ ႐ိုဟင္ဂ်ာမိခင္တစ္ဦး၏ ရင္တြင္းငုိသံကုိ ၾကားေနသလို ကဗ်ာဆရာ၏ ရင္တြင္းငုိသံကုိလည္း တစ္ၿပိဳင္နက္တည္း ၾကားေနရပါသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ဤကဗ်ာသည္ Ro_Art Page "ပုံသ႐ုပ္ေဖာ္ၿပိဳင္ပြဲ"၏ အေကာင္းဆုံးဆုရ ကဗ်ာႏွင့္ ထိုက္တန္ပါေၾကာင္း ဤစာတိုျဖင့္ ကဗ်ာဆရာကုိ အေဝးတစ္ေနရာမွ ေလးစားစြာ ဂုဏ္ျပဳလိုက္ပါသည္။
က်ေနာ္ ယ်ာတင္ (႐ိုဟင္းသား) ပါ။
ပုံသ႐ုပ္ေဖာ္ကဗ်ာျဖစ္သည့္ ဤကဗ်ာသည္ လြန္ခ့ဲေသာ ဩဂုတ္လ ၂၅ ရက္ေန႔ေနာက္ပိုင္း၊ ရခိုင္ျပည္နယ္ ေျမာက္ပိုင္းတြင္ ျမန္မာလက္နက္ကုိင္မ်ားက ေဒသခံ႐ိုဟင္ဂ်ာမ်ားအေပၚ တရားလြန္ ညႇဥ္းပန္းခ့ဲမႈ၊ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္မႈေတြေၾကာင့္ အသက္လုၿပီးထြက္ေျပးလာခ့ဲသည့္ သိန္းႏွင့္ခ်ီေသာ ႐ိုဟင္ဂ်ာမ်ားထဲက သားျဖစ္သူကုိဆုံးရႈံးလိုက္ရ၍ ပူေဆြးေသာကေရာက္ေနေသာ မိခင္ျဖစ္သူတစ္ဦး၏ အျဖစ္ကုိ ပုံသ႐ုပ္ေဖာ္ ေရးဖြဲ႔ထားျခင္းျဖစ္သည္။
ကဗ်ာေရးဖြဲ႔သူ၏ ေနာက္ခံအေၾကာင္းအရာကုိ တပ္အပ္သိရိွျခင္းမရိွပါ။ ကေလာင္အမည္မွာ ႐ိုခရီးသည္ျဖစ္ၿပီး Myint Naing နာမည္ျဖင့္ Facebook သုံးေနသူျဖစ္သည္ေလာက္ကုိသာ သိရိွထားပါသည္။
က့ဲ ... ကဗ်ာ၏ နိဒါန္းအပိုဒ္ထဲသုိ႔ စီးဝင္ၾကည့္ရေအာင္။
"ခ်စ္သားသင့္ကုိ၊ ဝမ္းတြင္းပုိက္စဥ္
ႏုိင္ငံ့ဂုဏ္ေရာင္၊ ထြန္းေတာက္လင္းဖုိ႔
ကဝိသူေတာ္၊ လမ္းမွန္ျပဖုိ႔
စိတ္တြင္စြဲျမဲ၊ ပုိက္မွတ္ထားခဲ့
ေရႊခဲအလား၊ သားအသင္
လမ္းျပတာရာ၊ ျဖစ္ခဲ့မည္ပင္။"
သားျဖစ္သူကုိ ဝမ္းဗိုက္ထဲ လြယ္ပိုက္ထားစဥ္က မိခင္တစ္ဦးအေနျဖင့္ သားအေပၚ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ အမ်ဳိးမ်ဳိး၊ ရည္ရြယ္ခ်က္အဖံုဖံုထားရိွခ့ဲသည္ကုိ အေမက သူ႔ရင္တြင္းသံကုိ သားျဖစ္သူအား တိုင္တည္ေျပာျပေနဟန္ျဖင့္ ဖြဲ႔ဆိုထားသည္။ သားေမြးလာလွ်င္ ႏိုင္ငံ၏ ဂုဏ္ေရာင္ကုိ ေဆာင္က်ဥ္းေပးႏိုင္ေအာင္၊ သူတစ္ပါးကုိ လမ္းမွန္ျပႏိုင္ဖို႔အတြက္ သူေတာ္ေကာင္း ပညာရိွတစ္ဦး ျဖစ္ရလာေအာင္ အေမက ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္ေပးရန္အာခဲထားသည္ဟု စိတ္ထဲတြင္ စြဲစြဲျမဲျမဲ ပိုက္မွတ္ထားခ့ဲေၾကာင္းကုိ အေမျဖစ္သူက သားကုိ ရင္ဖြင့္ျပေနပုံမွာ ၾကည္ႏူးစရာ သႏၲရသကုိ ခံစားေစပါသည္။ လမ္းေပ်ာက္ေနသူမ်ားအတြက္ သူ႔သားမွာ ႐ုပ္ရည္ေခ်ာေမာၿပီး ပညာဂုဏ္ေရာင္ျဖင့္ လမ္းျပၾကယ္တစ္ပြင့္ ျဖစ္လာခ့ဲမည့္ဟု မိခင္ျဖစ္သူက အာခဲထားသည္။ ကဗ်ာဆရာက မိခင္တိုင္း၏ သဘာဝတရားကုိ ေဖာ္က်ဴးၿပီး ကဗ်ာကုိ နိဒါန္းျပဳထားသည္မွာ အလြန္ပင္ ထိမိလွေသာ စာအဖြဲ႔အႏြဲ႔ျဖစ္သည္။
ကဗ်ာ၏ ဒုတိယပိုင္းတြင္ မိခင္ျဖစ္သူ၏ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တစ္ပုံတပင္သည္ ကံတရား၏ အသာမေပးမႈေၾကာင့္ ရည္ရြယ္ထားခ့ဲသလိုမ်ဳိး ျဖစ္မလာခ့ဲေၾကာင္း၊ ႏွစ္သက္ျမတ္ႏိုးဖြယ္ေကာင္းေသာ ေမြးရပ္ဌာေနတိုင္းျပည္ကုိ ငရဲျပည္က မိစာၦမ်ားေရာက္လာၿပီး ဖ်က္ဆီးလိုက္သက့ဲသုိ႔ ထိုမိစာၧမ်ား၏ ဒုစ႐ိုက္ေၾကာင့္ ဌာနီျပည္ႀကီးလည္း ပ်က္စီးသြား႐ွာေၾကာင္းကုိ အေမျဖစ္သူက သူ႔သားကုိ စိတ္ပ်က္သည့္ပုံစံျဖင့္ ဆက္လက္တိုင္တည္ေျပာေနသည္ကုိ ကဗ်ာဆရာ ပုံေဖာ္ေရးဖြဲ႔ထားသည္မွာ _
"သုိ႔ျဖစ္ေသာ္ျငား၊ ကံမဆုိင္လုိ႔သာ
တုိ႔တုိင္းေရႊေျမ၊ ငရဲမိစၦာ
ဒုစ႐ုိက္ေၾကာင့္၊ ပ်က္ရ႐ွာ။" ဟူ၍ တိုတိုႏွင့္လိုရင္းေရာက္ေအာင္ ဝကၤာဝုတိအလကၤာသုံး၍ ေရးဖြဲ႔ထားပုံမွာ ရင္ကုိေစသည့္ ကဗ်ာဆရာ၏ စာတန္ဆာဆင္ႏိုင္မႈ စြမ္းရည္ပင္ျဖစ္သည္။
ကဗ်ာ၏ ပထမပိုဒ္တြင္ မိခင္ျဖစ္သူ၏ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ႀကီးမားပုံကုိ ပုံေဖာ္ထားၿပီး ဒုတိယပိုင္းတြင္ ထိုေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ား တစ္စစီပ်က္စီးသြားေၾကာင္းကုိ ပုံေဖာ္ထားသည္ကုိၾကည့္လွ်င္ ကဗ်ာ၏ ဇတ္ရိွန္ အျမင့္အက်ျမန္ဆန္မႈကုိ ေတြ႔ႏိုင္ပါသည္။ ဤသည္မွာ ကဗ်ာဆရာ၏ ထူးျခားေသာ အစြမ္းျဖစ္ၿပီး သႏၲရသမွသည္ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္သည့္ ႐ုဒၵရသႏွင့္ စက္ဆုပ္ရံြ႔႐ွာရသည့္ ဝိဘစၧရသ တို႔သုိ႔ ခ်က္ခ်င္း ေျပာင္းလဲ ခံစားေစသည့္ စာအဖြဲ႔အႏြဲ႔မွာ အလြန္ပင္ ရသေျမာက္ပါသည္။
ကဗ်ာထဲသုိ႔ ဆက္လက္စီးဝင္ၾကည့္ၾကရေအာင္။
"ဓန ဥစၥာ၊ ရတနာအျဖာျဖာ
ဓါးျပခံ၍သာ၊ သက္လုေျပးလာ
ပင္လယ္ဘီလူး၊ ေစာင့္ရင္းေတြ႔၍
သင့္ဝိဥာဏ္ပင္၊ သူမ်ဳိခ်ကာ
သက္စေတးလုိက္ရသည္သာ။"
တန္ဖိုးျမင့္သည့္ ရတနာမ်ားအပါအဝင္ ဥစၥာဓနမ်ား ဓားျပတိုက္ခံခ့ဲရေၾကာင္း၊ အသက္ကုိလု၍ ေျပးထြက္လာခ့ဲရာတြင္ အသင့္ေစာင့္ေနေသာ ပင္လယ္ဘီလူးႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ခ့ဲရေၾကာင္း၊ သားျဖစ္သူ၏ အသက္ဇီဝိန္ကုိ ပင္လယ္ဘီလူးက မ်ဳိခ်လိုက္ၿပီး သားျဖစ္သူကုိလည္း စေတးလိုက္ရေၾကာင္းတို႔ကုိ ေဖာ္ျပထားပါသည္။ မိမိတန္ဖိုးထားျမတ္ႏိုးသည့္အရာမ်ား တစ္ခုၿပီးတစ္ခု လက္လႊတ္ဆုံးရႈံးခ့ဲရသည့္ မိခင္တစ္ဦးအေပၚ သနားၾကင္နာစိတ္ေပၚလာေအာင္ ေရးဖြဲ႔ထားပုံ၊ ထိုမိခင္၏ အျဖစ္သနစ္သည္ စာဖတ္သူကုိ က႐ုဏာရသကုိ အျပည့္အဝခံစားေစေအာင္ ေရးဖြဲ႔ထားပုံမွာ အလြန္ပင္ ထိမိလွပါသည္။
ကဗ်ာ၏ စတုတၳအပိုဒ္တြင္မႈ အသက္မပါရိွေသာ သားကုိေပြ႔ပိုက္ထားကာ မိခင္ျဖစ္သူ၏ ဝမ္းနည္းရမႈ၊ ပူေဆြးေသာကမ်ားခံစားရမႈမ်ားကုိ မိခင္ကုိယ္တိုင္က ရင္ဖြင့္ျပလိုက္သည့္ဟန္ ဖြဲ႔ဆိုထားပုံမွာ _
"အုိ---ခုပင္ေသာ္ကား
လျပည့္ဝန္းပမာ၊ သင့္မ်က္ႏွာထား
႐ႈ၍စိတ္မသာ၊ ေၾကာင့္ၾကရတယ္
လြန္းထက္လြန္ကုိ၊ ဗ်ာဆုံ႐ွာသည္" ဟူ၍ျဖစ္သည္။
ျပည့္ဝန္းေသာ လစႏၵာက့ဲသုိ႔ လွပသည့္ သား၏မ်က္ႏွာကုိ ၾကည့္ရႈ၍ စိတ္ႏွလံုးထဲ မသက္သာပုံ၊ ျမတ္ႏိုးရသည့္သားကုိ ထာဝရအတြက္ ဆုံးရႈံးရသည္ဟုသိရ၍ စုိးရိမ္ေၾကာင့္ၾကေနပုံ၊ ႀကီးမားသည့္ဆုံးရႈံးမႈႏွင့္ၾကံဳေတြ႔ေနရခ်ိန္ အလြန္းအလြန္ပင္ ပူေဆြးေသာကေရာက္ေနတတ္သည့္ မိခင္တို႔၏ သဘာဝတို႔ကုိ ဤအပိုဒ္တြင္ အတိုင္းသားျမင္ေတြ႔ေနရ၏။ အဆိုပါမိခင္အေပၚ က႐ုဏာလည္း ပို၍ျမင့္မားစြာ သက္ေရာက္လာေစပါသည္။
ကဗ်ာ၏ ေနာက္ဆုံးပိုဒ္တြင္ မိခင္ျဖစ္သူက သားျဖစ္သူကုိ မွာၾကားေနပုံျဖင့္ ဖြဲ႔ဆိုထားပါသည္။
"အသင္သား၊ ေနမင္း လမင္းမ်ားကုိ ျဖစ္ေက်ာ္၍ ဘုရားသခင္အပါးသုိ႔ သင္ေရာက္ရိွခ်ိန္တြင္ အေမတို႔လူထု၏ ေတြ႔ၾကံဳခံစားေနရေသာ မတရားမႈမ်ားအေၾကာင္း၊ ၾကမ္းၾကဳတ္ရက္စက္မႈ၊ ဖိႏွိပ္ညႇဥ္းပန္းမႈ တို႔၏ သံသရာအေၾကာင္းတို႔ကုိ ဘုရားသခင္ထံ ေလွ်ာက္တင္ တင္ျပလိုက္ပါေလ" ဆို၍ သားျဖစ္သူကုိ ေသေသခ်ာခ်ာ မွာၾကားပုံမွာ _
"သားေရႊေသြးပင္
ေနလေက်ာ္ျဖတ္၊ ဘုရား႐ွင္သုိ႔
တုိ႔သံသရာ၊ သြားေလွ်ာက္တင္ေလာ့" ဟူ၍ျဖစ္သည္။ မိခင္ျဖစ္သူ၏ ဘရားသခင္ကုိ ယုံၾကည္ အားကုိးမႈ၊ ေတြ႔ၾကံဳခ့ဲရသမွ် မတရားမႈအေၾကာင္းကုိ ဘုရားသခင္အား သိေစတိုင္တည္လိုမႈတို႔သည္ စာဖတ္သူကုိ တရားသေဘာမ်ား နားလည္လာေစပါသည္။
ကဗ်ာတစ္ပုဒ္လံုးကုိ ျခံဳၿပီး သုံးသပ္ၾကည့္လွ်င္ ေလးလံုးစပ္ပုံစံျဖင့္ ေရးဖြဲ႔ထားေသာေၾကာင့္ ကဗ်ာသည္ ေပါ့ပါးသြက္လက္ေနသည္။ ကဗ်ာဆရာက ရသပိုင္းကုိ အတက္အက် ျမန္ေအာင္ ဖြဲ႔ဆိုခ့ဲသည္ကုိလည္း ေတြ႔ရိွရပါသည္။ သႏၲရသမွ ႐ုဒၵရသႏွင့္ ဝိဘစၧရသသုိ႔၊ ႐ုဒၵရသႏွင့္ ဝိဘစၧရသမွ က႐ုဏာရသသုိ႔၊ ခပ္ျမန္ျမန္ ေျပာင္းလဲခံစားေစေအာင္ ဖြဲ႔ဆိုထားပုံမွာ ကဗ်ာဆရာ၏ အံ့မခန္႔ စာေရးအစြမ္းပင္ ျဖစ္သည္။
ထို႔အျပင္ သက္မ့ဲပုံတစ္ပုံကုိ သ႐ုပ္ေဖာ္ၿပီး ဖြဲ႔ဆိုသည့္ ဤကဗ်ာေၾကာင့္ အဆိုပါပုံလည္း သက္ဝင္လႈပ္႐ွားလာသလို ျဖစ္၏။ ဇတ္ေကာင္သုံးၿပီး ဖြဲ႔ဆုိေသာကဗ်ာျဖစ္ေသာ္ျငားလည္း ကဗ်ာသည္ ကဗ်ာဆရာ၏ ရင္တြင္းျဖစ္မ်ားျဖစ္သည္ႏွင့္အညီ ႐ိုဟင္ဂ်ာမိခင္တစ္ဦး၏ ရင္တြင္းငုိသံကုိ ၾကားေနသလို ကဗ်ာဆရာ၏ ရင္တြင္းငုိသံကုိလည္း တစ္ၿပိဳင္နက္တည္း ၾကားေနရပါသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ဤကဗ်ာသည္ Ro_Art Page "ပုံသ႐ုပ္ေဖာ္ၿပိဳင္ပြဲ"၏ အေကာင္းဆုံးဆုရ ကဗ်ာႏွင့္ ထိုက္တန္ပါေၾကာင္း ဤစာတိုျဖင့္ ကဗ်ာဆရာကုိ အေဝးတစ္ေနရာမွ ေလးစားစြာ ဂုဏ္ျပဳလိုက္ပါသည္။
က်ေနာ္ ယ်ာတင္ (႐ိုဟင္းသား) ပါ။
႐ုိမိခင္၏ ရင္တြင္းငုိသံ
ေရးသားသူ - ရုိခရီးသည္
RB ကဗ်ာ
11.11.2017
ခ်စ္သားသင့္ကုိ၊ ဝမ္းတြင္းပုိက္စဥ္
ႏုိင္ငံ့ဂုဏ္ေရာင္၊ ထြန္းေတာက္လင္းဖုိ႔
ကဝိသူေတာ္၊ လမ္းမွန္ျပဖုိ႔
စိတ္တြင္စြဲျမဲ၊ ပုိက္မွတ္ထားခဲ့
ေရႊခဲအလား၊ သားအသင္
လမ္းျပတာရာ၊ ျဖစ္ခဲ့မည္ပင္။
သုိ႔ျဖစ္ေသာ္ျငား၊ ကံမဆုိင္လုိ႔သာ
တုိ႔တုိင္းေရႊေျမ၊ ငရဲမိစၦာ
ဒုစ႐ုိက္ေၾကာင့္၊ ပ်က္ရ႐ွာ။
ဓန ဥစၥာ၊ ရတနာအျဖာျဖာ
ဓါးျပခံ၍သာ၊ သက္လုေျပးလာ
ပင္လယ္ဘီလူး၊ ေစာင့္ရင္းေတြ႔၍
သင့္ဝိဥာဏ္ပင္၊ သူမ်ဳိခ်ကာ
သက္စေတးလုိက္ရသည္သာ။
အုိ---ခုပင္ေသာ္ကား
လျပည့္ဝန္းပမာ၊ သင့္မ်က္ႏွာထား
႐ႈ၍စိတ္မသာ၊ ေၾကာင့္ၾကရတယ္
လြန္႔ထက္လြန္ကုိ၊ ဗ်ာဆုံ႐ွာသည္။
သားေရႊေသြးပင္
ေနလေက်ာ္ျဖတ္၊ ဘုရား႐ွင္သုိ႔
တုိ႔သံသရာ၊ သြားေလွ်ာက္တင္ေလာ့။
Ro_Art Page ၏ ပထမအႀကိမ္ "ပုံသ႐ုပ္ေဖာ္ၿပိဳင္ပြဲ"ဝင္ကဗ်ာမ်ားထဲက အေကာင္းဆုံးဆုရ ကဗ်ာ
၂၈ စကၠန္႔ ဖန္သားျပင္ေပၚက ႐ိုဟင္ဂ်ာ့ဘဝ တစ္စိတ္တစ္ပိုင္း
ေရးသားသူ - ယ်ာတင္ (႐ိုဟင္းသား)
RB ကဗ်ာ
17.10.2017
(၁)
(၁)
စိမ္းလန္းတ့ဲ ခ်ဳံပုတ္ကုိေနာက္ခံထား
ခ်ဳံပုတ္ေ႐ွ႕က ေခ်ာင္းတစ္ခုလား
ေခ်ာင္းအလြန္ လူတစ္အုပ္ ျမင္ရတာ ဝုိးတဝါးဝါး
သူတို႔ ဘယ္သူေတြမ်ားလဲ။
(၂)
အံု႔မိႈင္းဖံုးလြမ္းလ်က္ရိွတ့ဲ မီးခိုေရာင္တိမ္လႊာျပင္
ထိုတိမ္လႊာျပင္ေအာက္ လူတစ္အုပ္
ထိုလူအုပ္ထဲမွာ အထုပ္ထမ္းသူက ထမ္းလ်က္နဲ႔
သူတို႔ ဘယ္ကမာၻကုိ ခရီးႏွင္ေနတ့ဲ ခရီးသားလဲ
အ့ဲဒီေျမျပင္မွာ ပူပင္ေသာကေတြ ခင္းထားေလသလား
မရႊင္မျပ႐ုပ္သြင္နဲ႔လူသားမ်ား ႐ုတ္လ်က္သဲလ်က္။
(၃)
ေဖ်ာ့ေတာ့ေတာ့ စပုဒ္႐ွပ္အေရာင္က
သူ႔မ်က္ႏွာေသးေသးကုိလည္း သြားလႊမ္းဖံုးထား
သြားႏုလဲတ့ဲ သက္ရြယ္က
အျပစ္ကင္းစင္တာ သက္ေသျဖစ္မလား
အို ... ဒီကေလး နက္နက္နဲနဲ ရိႈက္ေနလ်က္
ရိႈက္သံက ႏွလံုးသားရဲ႕ဗဟုိက ထြက္လာဘိအလား
စီးက်လာတ့ဲ ပါးျပင္ေပၚက မ်ည္ရည္ပူစပ္ေနမလား
ၾကည့္ေနတ့ဲ မ်က္လံုးေတြမွာ
သူ႔ဆုံးရႈံးမႈက ႀကီးမားေနေၾကာင္းေတာ့ သိသာ။
(၄)
သဲျပင္က အမိုးအကာမ့ဲ၊ ေနေရာင္ကလည္းက်ဲက်ဲ
ထိုအဆီးအကာမဲ့ ေနပူျပင္းျပင္းေအာက္မွာ
အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦး ေျခကုန္လက္ပန္းက်ေနသလား
သမီးရင္ခြင္ကုိတိုးကာ လဲေလ်ာင္းေနလ်က္
ႏြမ္းနယ္ေနတ့ဲ အေမကုိ ပိုက္ထားတ့ဲသမီးက
မ်က္ရည္ကုိ လက္ကေလးႏွင့္ သုတ္ေနလ်က္
တစ္ခ်ဳိ႕သားသမီးေတြ မိခင့္ကုိယ္ေပၚမွာ ေခြထိုင္ေနလ်က္
ကေလးငယ္ ႏွစ္ေယာက္ ေကာင္းကင္ေအာင္က တိမ္လႊာကုိ ေငးၾကည့္ေနလ်က္
ဒါဟာ ...
စိတ္ကူးနဲ႔ဆြဲတ့ဲ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္လို႔ ထင္ေနသလား
ထင္သလို မဟုတ္တာ ငါတို႔ ရိွေနဆဲပါ ထင္ထင္႐ွား႐ွား။
(၅)
အိုး ... ေလာကဓံအေတြ႔အၾကံဳရင့္တ့ဲ အဘြားအို
ေျမးေလးပုခံုးေပၚ နားခိုဖို႔ လဲက်ေနတာလား
လဲက်ေနလို႔ နားခိုေနတာလား
ေမာပန္းလြန္းတ့ဲ အဘြားရဲ႕အမွီခံ ေျမးေလးရဲ႕ရိႈက္အငုိေၾကာင့္
ေဟာဒီႏွလံုးသားကုိ တစ္စီေၾကမြသြားေစတယ္။
(၆)
ဝုိးတဝါးျမင္ေနရတ့ဲ ေတာင္တန္း
ထိုေတာင္တန္းအေပၚမွာ မီးခိုးေရာင္ တိမ္ျပင္မ်ား
ထိုတိမ္ျပင္ေနာက္ခံက အျပာေရာင္ေကာင္းကင္
ေ႐ွ႕မွာ ကမ္းမျမင္ရတ့ဲ ပင္လယ္ျပာ တစ္ခု
ထိုပင္လယ္ေရေပၚမွာ ေလွဗလာ တစ္စီး
ပ့ဲကုိင္႐ွင္နတၱိ ဦးတည္ရာမရိွ
ပင္လယ္ေရလိႈင္း ႐ိုက္ခတ္ရာေအာက္မွာ
သည္ေလွရဲ႕အနာဂတ္ ဒီပင္လယ္မွာ
ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ သာယာေနမွာလဲ။
(၇)
ထိုေလွကသယ္လာတ့ဲ ႐ိုဟင္ဂ်ာေတြရဲ႕အနာဂတ္ဟာလည္း
မေရရာမႈေတြျပည့္ႏွက္ေနတ့ဲ ေလွရဲ႕အနာဂတ္အတိုင္းလား။
ခ်ဳံပုတ္ေ႐ွ႕က ေခ်ာင္းတစ္ခုလား
ေခ်ာင္းအလြန္ လူတစ္အုပ္ ျမင္ရတာ ဝုိးတဝါးဝါး
သူတို႔ ဘယ္သူေတြမ်ားလဲ။
(၂)
အံု႔မိႈင္းဖံုးလြမ္းလ်က္ရိွတ့ဲ မီးခိုေရာင္တိမ္လႊာျပင္
ထိုတိမ္လႊာျပင္ေအာက္ လူတစ္အုပ္
ထိုလူအုပ္ထဲမွာ အထုပ္ထမ္းသူက ထမ္းလ်က္နဲ႔
သူတို႔ ဘယ္ကမာၻကုိ ခရီးႏွင္ေနတ့ဲ ခရီးသားလဲ
အ့ဲဒီေျမျပင္မွာ ပူပင္ေသာကေတြ ခင္းထားေလသလား
မရႊင္မျပ႐ုပ္သြင္နဲ႔လူသားမ်ား ႐ုတ္လ်က္သဲလ်က္။
(၃)
ေဖ်ာ့ေတာ့ေတာ့ စပုဒ္႐ွပ္အေရာင္က
သူ႔မ်က္ႏွာေသးေသးကုိလည္း သြားလႊမ္းဖံုးထား
သြားႏုလဲတ့ဲ သက္ရြယ္က
အျပစ္ကင္းစင္တာ သက္ေသျဖစ္မလား
အို ... ဒီကေလး နက္နက္နဲနဲ ရိႈက္ေနလ်က္
ရိႈက္သံက ႏွလံုးသားရဲ႕ဗဟုိက ထြက္လာဘိအလား
စီးက်လာတ့ဲ ပါးျပင္ေပၚက မ်ည္ရည္ပူစပ္ေနမလား
ၾကည့္ေနတ့ဲ မ်က္လံုးေတြမွာ
သူ႔ဆုံးရႈံးမႈက ႀကီးမားေနေၾကာင္းေတာ့ သိသာ။
(၄)
သဲျပင္က အမိုးအကာမ့ဲ၊ ေနေရာင္ကလည္းက်ဲက်ဲ
ထိုအဆီးအကာမဲ့ ေနပူျပင္းျပင္းေအာက္မွာ
အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦး ေျခကုန္လက္ပန္းက်ေနသလား
သမီးရင္ခြင္ကုိတိုးကာ လဲေလ်ာင္းေနလ်က္
ႏြမ္းနယ္ေနတ့ဲ အေမကုိ ပိုက္ထားတ့ဲသမီးက
မ်က္ရည္ကုိ လက္ကေလးႏွင့္ သုတ္ေနလ်က္
တစ္ခ်ဳိ႕သားသမီးေတြ မိခင့္ကုိယ္ေပၚမွာ ေခြထိုင္ေနလ်က္
ကေလးငယ္ ႏွစ္ေယာက္ ေကာင္းကင္ေအာင္က တိမ္လႊာကုိ ေငးၾကည့္ေနလ်က္
ဒါဟာ ...
စိတ္ကူးနဲ႔ဆြဲတ့ဲ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္လို႔ ထင္ေနသလား
ထင္သလို မဟုတ္တာ ငါတို႔ ရိွေနဆဲပါ ထင္ထင္႐ွား႐ွား။
(၅)
အိုး ... ေလာကဓံအေတြ႔အၾကံဳရင့္တ့ဲ အဘြားအို
ေျမးေလးပုခံုးေပၚ နားခိုဖို႔ လဲက်ေနတာလား
လဲက်ေနလို႔ နားခိုေနတာလား
ေမာပန္းလြန္းတ့ဲ အဘြားရဲ႕အမွီခံ ေျမးေလးရဲ႕ရိႈက္အငုိေၾကာင့္
ေဟာဒီႏွလံုးသားကုိ တစ္စီေၾကမြသြားေစတယ္။
(၆)
ဝုိးတဝါးျမင္ေနရတ့ဲ ေတာင္တန္း
ထိုေတာင္တန္းအေပၚမွာ မီးခိုးေရာင္ တိမ္ျပင္မ်ား
ထိုတိမ္ျပင္ေနာက္ခံက အျပာေရာင္ေကာင္းကင္
ေ႐ွ႕မွာ ကမ္းမျမင္ရတ့ဲ ပင္လယ္ျပာ တစ္ခု
ထိုပင္လယ္ေရေပၚမွာ ေလွဗလာ တစ္စီး
ပ့ဲကုိင္႐ွင္နတၱိ ဦးတည္ရာမရိွ
ပင္လယ္ေရလိႈင္း ႐ိုက္ခတ္ရာေအာက္မွာ
သည္ေလွရဲ႕အနာဂတ္ ဒီပင္လယ္မွာ
ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ သာယာေနမွာလဲ။
(၇)
ထိုေလွကသယ္လာတ့ဲ ႐ိုဟင္ဂ်ာေတြရဲ႕အနာဂတ္ဟာလည္း
မေရရာမႈေတြျပည့္ႏွက္ေနတ့ဲ ေလွရဲ႕အနာဂတ္အတိုင္းလား။
Heartbreaking moments of Rohingya refugees arriving on the shore after crossing the River to Bangladesh, Sept 30, 2017. (Credit - AFP)
ႏိုင္ငံေတာ္အလံ နဲ႔ သက္မ့ဲ႐ိုကေလး
ေရးသားသူ -- ယ်ာတင္ (ရုိဟင္းသား)
ေရးသားသူ -- ယ်ာတင္ (ရုိဟင္းသား)
RB ကဗ်ာ
10.10.2017
ဘယ္ဖက္ရင္အုံးေအာက္တည့္တည့္ နီရဲတ့ဲ ႏွလံုးသားရိွတယ္
ဝါ၊စိမ္း၊နီ၊ အလယ္မွာ ၾကယ္တစ္ပြင့္နဲ႔ အလံေတာ္
အ့ဲဒီအလံေတာ္ကုိ ႏွလံုးသားရိွရာ ဘယ္ဖက္ရင္အုံးနဲ႔ ကပ္ထားတယ္
ဪ ....
သူတို႔က ႏိုင္ငံေတာ္ကုိ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတယ္
သူတို႔က အလံေတာ္ကုိ တန္ဖိုးထားတယ္။
အသက္ရိွတုန္းကလည္း ႏွလံုးသားနဲ႔ကပ္ထားတ့ဲအလံေတာ္
အသက္မရိွေတာ့လည္း ဆက္လက္လႊင့္ထူေနဆဲပါ
သူတုိ႔က ႏိုင္ငံေတာ္ကုိ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးစြာ ဝတ္ဆင္ထားတယ္
သူတုိ႔က အလံေတာ္ကုိ အသက္နဲ႔လဲၿပီး တန္ဖိုးထားတယ္။
ဒီမွာ ...!!!
ခိုးဝင္ေခၚတာ ခင္ဗ်ားတို႔အပိုင္း
ကုိယ့္ႏိုင္ငံကုိ ကုိယ္ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတာ ကုိယ့္အပိုင္း
ကုိယ့္အလံေတာ္ကုိ ကုိယ္တန္ဖိုးထားတာ ကုိယ့္အပိုင္း
လူဆိုတာ ကုိယ့္သမိုင္း ကုိယ္ေရးရတာေလ။
ဘယ္ဖက္ရင္အုံးေအာက္တည့္တည့္ နီရဲတ့ဲ ႏွလံုးသားရိွတယ္
ဝါ၊စိမ္း၊နီ၊ အလယ္မွာ ၾကယ္တစ္ပြင့္နဲ႔ အလံေတာ္
အ့ဲဒီအလံေတာ္ကုိ ႏွလံုးသားရိွရာ ဘယ္ဖက္ရင္အုံးနဲ႔ ကပ္ထားတယ္
ဪ ....
သူတို႔က ႏိုင္ငံေတာ္ကုိ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတယ္
သူတို႔က အလံေတာ္ကုိ တန္ဖိုးထားတယ္။
အသက္ရိွတုန္းကလည္း ႏွလံုးသားနဲ႔ကပ္ထားတ့ဲအလံေတာ္
အသက္မရိွေတာ့လည္း ဆက္လက္လႊင့္ထူေနဆဲပါ
သူတုိ႔က ႏိုင္ငံေတာ္ကုိ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးစြာ ဝတ္ဆင္ထားတယ္
သူတုိ႔က အလံေတာ္ကုိ အသက္နဲ႔လဲၿပီး တန္ဖိုးထားတယ္။
ဒီမွာ ...!!!
ခိုးဝင္ေခၚတာ ခင္ဗ်ားတို႔အပိုင္း
ကုိယ့္ႏိုင္ငံကုိ ကုိယ္ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတာ ကုိယ့္အပိုင္း
ကုိယ့္အလံေတာ္ကုိ ကုိယ္တန္ဖိုးထားတာ ကုိယ့္အပိုင္း
လူဆိုတာ ကုိယ့္သမိုင္း ကုိယ္ေရးရတာေလ။
ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕ ခြဲျခားဖိႏွိပ္မႈ သားေကာင္ျဖစ္ေနရသူမ်ား
အသက္ေတြကုိ နတ္ျမစ္အလယ္မွာ ေပးဆပ္ခံလိုက္ရတယ္။
အသက္ေတြကုိ နတ္ျမစ္အလယ္မွာ ေပးဆပ္ခံလိုက္ရတယ္။
ဒါေပမယ့္....!!!
ကုိယ္ခ်စ္တဲ့ ႏိုင္ငံေတာ္အလံကုိ
ႏွလံုးသားအေပၚတည့္တည့္ ဘယ္ဖက္ရင္အုံးနဲ႔ ကပ္ထားေနဆဲပါ
ဟုတ္တယ္ ...
သူတုိ႔က ႏိုင္ငံေတာ္ကုိ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးစြာ ဝတ္ဆင္ထားတယ္
သူတုိ႔က အလံေတာ္ကုိ အသက္နဲ႔လဲၿပီး တန္ဖိုးထားတယ္။
[ဓါတ္ပုံ - ဖိႏွိပ္ရက္စက္မႈဒဏ္ကုိ မခံႏိုင္၍ တိုင္းတစ္ပါးသုိ႔ ထြက္ေျပးခိုလံႈႏိုင္ရန္ ႀကိဳးစားရင္း နတ္ျမစ္အလယ္မွာ ေလွျမဳပ္၍ အသက္ဆုံးပါးသြားသည့္ ႐ိုဟင္ဂ်ာ ကေလးငယ္မ်ား]
ကုိယ္ခ်စ္တဲ့ ႏိုင္ငံေတာ္အလံကုိ
ႏွလံုးသားအေပၚတည့္တည့္ ဘယ္ဖက္ရင္အုံးနဲ႔ ကပ္ထားေနဆဲပါ
ဟုတ္တယ္ ...
သူတုိ႔က ႏိုင္ငံေတာ္ကုိ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးစြာ ဝတ္ဆင္ထားတယ္
သူတုိ႔က အလံေတာ္ကုိ အသက္နဲ႔လဲၿပီး တန္ဖိုးထားတယ္။
[ဓါတ္ပုံ - ဖိႏွိပ္ရက္စက္မႈဒဏ္ကုိ မခံႏိုင္၍ တိုင္းတစ္ပါးသုိ႔ ထြက္ေျပးခိုလံႈႏိုင္ရန္ ႀကိဳးစားရင္း နတ္ျမစ္အလယ္မွာ ေလွျမဳပ္၍ အသက္ဆုံးပါးသြားသည့္ ႐ိုဟင္ဂ်ာ ကေလးငယ္မ်ား]
ေရးသားသူ - ယ်ာတင္ (ရုိဟင္းသား)
RB ကဗ်ာ
5.10.2017
အေျမာက္သံ၊ ေသနတ္သံေတြကုိ ကာရံလုပ္ၿပီး
ေသေၾကပ်က္စီးမႈကုိ ကဗ်ာလုပ္ရေအာင္
ဒီႏွလုံးသားမွာ အစြမ္းအစ နည္းတယ္။
ေလာင္ခ်ာေတြ၊ အေျမာက္ေတြ
က်ည္ဆံေတြ၊ ဗုံးေတြ
မုန္းတီးမႈေတြ၊ မနာလိုမႈေတြ
ငါတို႔ဌာေနမွာ တစ္ဖက္သတ္ လာဖူးပြင့္ေတာ့
ဌာေနထဲက ငွက္ကေလးေတြ
ေ႐ွာင္ႏိုင္ရာသုိ႔ ဝ႐ုန္းသုန္ကာ ပ်ံသန္းသြားခ်ိန္
ငွက္ကေလးေတြရဲ႕ အေတာင္ပံေတြ
႐ိုက္ခ်ဳိးခံရတ့ဲ သတင္းစကားမ်ား
ၾကားရမ်ားေတာ့ နားခါးလြန္းပါတယ္။
ျပာလင္ေသာေကာင္းကင္ကုိ ေနာက္ခံထားၿပီး
ပ်ံသန္းခြင့္ မသာဘူး
မီးခိုးေတြက တိမ္တိုက္ေတြအစား ေနရာယူ
မိုးသားေတြေတာင္ စိတ္ေကာက္သြားတယ္။
ေကာင္းမွာပဲ... မိုးေတြ ရြာသြန္းရင္ေလ
လူေနအိမ္ေတြကုိ ဝါးၿမိဳေနတဲ့ မီးကုိ
မီးထဲအပစ္ခံရတဲ့ အျပစ္မ့ဲ ကေလးေတြကုိ
မိုးစက္ေတြက သပ္ေပးႏိုင္ခ့ဲမွာေပါ့။
အေတာင္စုံ ခ်ဳိးခံရတဲ့ လူေတြရဲ႕ မ်က္ရည္စက္ေတြ
ေနရာမွားမွာ စြန္႔ပစ္ခံပစၥည္း ျဖစ္ေနရျခင္း မရိွရင္
မီးေတာက္ထဲက အိမ္ေလးေတြကုိ
အ့ဲမ်က္ရည္စက္ေတြက ကယ္ႏိုင္ခ့ဲမွာ။
မီးေတာက္ထဲ အပစ္ခံရတဲ့ ကေလးငယ္ကုိလည္း
မ်က္ရည္စက္ေတြက သြားျခံဳေပးႏိုင္ခ့ဲမွာပဲ။
လူ႔ဂုဏ္သိကၡာေသးေသးေလး အတြက္
ေပးဆပ္ရမႈက မတန္တဆျဖစ္ေနရေလေတာ့
ေ႐ွးက ကဝိေတြရဲ႕ဆိုစကား နည္းပေဒသေတြေတာင္
မွားယြင္းကုန္ေလၿပီ။
ကမာၻ႕အဖိႏွိပ္ခံဆုံး ဂုဏ္ပုဒ္မွ
အဆင့္ေလွ်ာ့ပစ္ခ်င္ေနတ့ဲ လူေတြကုိ
အၾကမ္းဖက္သမားဆိုၿပီး အျပစ္တင္ရက္ရင္
သင့္လူသား ဝိေသသေတြဟာ
ေတာထဲက က်ား႐ိုင္းထက္ မသာေလာက္ပါဘူး။
မ်က္စိအဆုံးမွာ ေကာင္းကင္ရိွတယ္
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကုိ အ့ဲအထိ ဆြဲဆန္႔လုိက္တယ္။
ဇီဝိန္ေတြကုိ လမ္းခင္းလို႔
အာဇာနည္ေတြ ဆက္ေလွ်ာက္ခ့ဲတယ္။
ဒါေတြက
မေန႔ညက မက္မိတဲ့ အိပ္မက္ပါေလ။
အမိဝမ္းမွ ထြက္လာကတည္းက
မျမည္းစမ္းႏိုင္ခ့ဲတဲ့ လူ႔ဂုဏ္သိကၡာေတြ
ကမာၻပတ္ၿပီး ႐ွာေတြ႔ခြင့္မရေတာ့တဲ့ အခါ
ကုိယ့္အိုးနဲ႔ ကုိယ္တိုင္ ခ်က္စားခ်င္ေနတဲ့
သင္တို႔ ငတ္မြတ္ေနသူေတြရဲ႕လုပ္ရပ္က
လုံးဝဥႆုံ မမွန္ကန္ရင္ေတာင္
တစ္စက္ေလးမွ မမွားပါဘူး။
အရြယ္စုံ ေလာင္စာေတြရဲ႕ ေပးဆပ္ရမႈေတြ
ေမ့ရခက္မယ့္ သမိုင္းမွာ
ခမ္းနားႀကီးက်ယ္စြာ ေရးမိခြင့္ရဖို႔
ငါတို႔မွာ
အသက္စုံေတြ စာမ်က္ႏွာ လုပ္ေနရတာ
တကယ္ေတာ့
ေဟာဒီအသည္းထဲမွာ နာက်ည္းလြန္းပါတယ္။
ေသေၾကပ်က္စီးမႈကုိ ကဗ်ာလုပ္ရေအာင္
ဒီႏွလုံးသားမွာ အစြမ္းအစ နည္းတယ္။
ေလာင္ခ်ာေတြ၊ အေျမာက္ေတြ
က်ည္ဆံေတြ၊ ဗုံးေတြ
မုန္းတီးမႈေတြ၊ မနာလိုမႈေတြ
ငါတို႔ဌာေနမွာ တစ္ဖက္သတ္ လာဖူးပြင့္ေတာ့
ဌာေနထဲက ငွက္ကေလးေတြ
ေ႐ွာင္ႏိုင္ရာသုိ႔ ဝ႐ုန္းသုန္ကာ ပ်ံသန္းသြားခ်ိန္
ငွက္ကေလးေတြရဲ႕ အေတာင္ပံေတြ
႐ိုက္ခ်ဳိးခံရတ့ဲ သတင္းစကားမ်ား
ၾကားရမ်ားေတာ့ နားခါးလြန္းပါတယ္။
ျပာလင္ေသာေကာင္းကင္ကုိ ေနာက္ခံထားၿပီး
ပ်ံသန္းခြင့္ မသာဘူး
မီးခိုးေတြက တိမ္တိုက္ေတြအစား ေနရာယူ
မိုးသားေတြေတာင္ စိတ္ေကာက္သြားတယ္။
ေကာင္းမွာပဲ... မိုးေတြ ရြာသြန္းရင္ေလ
လူေနအိမ္ေတြကုိ ဝါးၿမိဳေနတဲ့ မီးကုိ
မီးထဲအပစ္ခံရတဲ့ အျပစ္မ့ဲ ကေလးေတြကုိ
မိုးစက္ေတြက သပ္ေပးႏိုင္ခ့ဲမွာေပါ့။
အေတာင္စုံ ခ်ဳိးခံရတဲ့ လူေတြရဲ႕ မ်က္ရည္စက္ေတြ
ေနရာမွားမွာ စြန္႔ပစ္ခံပစၥည္း ျဖစ္ေနရျခင္း မရိွရင္
မီးေတာက္ထဲက အိမ္ေလးေတြကုိ
အ့ဲမ်က္ရည္စက္ေတြက ကယ္ႏိုင္ခ့ဲမွာ။
မီးေတာက္ထဲ အပစ္ခံရတဲ့ ကေလးငယ္ကုိလည္း
မ်က္ရည္စက္ေတြက သြားျခံဳေပးႏိုင္ခ့ဲမွာပဲ။
လူ႔ဂုဏ္သိကၡာေသးေသးေလး အတြက္
ေပးဆပ္ရမႈက မတန္တဆျဖစ္ေနရေလေတာ့
ေ႐ွးက ကဝိေတြရဲ႕ဆိုစကား နည္းပေဒသေတြေတာင္
မွားယြင္းကုန္ေလၿပီ။
ကမာၻ႕အဖိႏွိပ္ခံဆုံး ဂုဏ္ပုဒ္မွ
အဆင့္ေလွ်ာ့ပစ္ခ်င္ေနတ့ဲ လူေတြကုိ
အၾကမ္းဖက္သမားဆိုၿပီး အျပစ္တင္ရက္ရင္
သင့္လူသား ဝိေသသေတြဟာ
ေတာထဲက က်ား႐ိုင္းထက္ မသာေလာက္ပါဘူး။
မ်က္စိအဆုံးမွာ ေကာင္းကင္ရိွတယ္
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကုိ အ့ဲအထိ ဆြဲဆန္႔လုိက္တယ္။
ဇီဝိန္ေတြကုိ လမ္းခင္းလို႔
အာဇာနည္ေတြ ဆက္ေလွ်ာက္ခ့ဲတယ္။
ဒါေတြက
မေန႔ညက မက္မိတဲ့ အိပ္မက္ပါေလ။
အမိဝမ္းမွ ထြက္လာကတည္းက
မျမည္းစမ္းႏိုင္ခ့ဲတဲ့ လူ႔ဂုဏ္သိကၡာေတြ
ကမာၻပတ္ၿပီး ႐ွာေတြ႔ခြင့္မရေတာ့တဲ့ အခါ
ကုိယ့္အိုးနဲ႔ ကုိယ္တိုင္ ခ်က္စားခ်င္ေနတဲ့
သင္တို႔ ငတ္မြတ္ေနသူေတြရဲ႕လုပ္ရပ္က
လုံးဝဥႆုံ မမွန္ကန္ရင္ေတာင္
တစ္စက္ေလးမွ မမွားပါဘူး။
အရြယ္စုံ ေလာင္စာေတြရဲ႕ ေပးဆပ္ရမႈေတြ
ေမ့ရခက္မယ့္ သမိုင္းမွာ
ခမ္းနားႀကီးက်ယ္စြာ ေရးမိခြင့္ရဖို႔
ငါတို႔မွာ
အသက္စုံေတြ စာမ်က္ႏွာ လုပ္ေနရတာ
တကယ္ေတာ့
ေဟာဒီအသည္းထဲမွာ နာက်ည္းလြန္းပါတယ္။
ေရးသားသူ ။ ။ ယ်ာတင္ (႐ိုဟင္းသား) ႏွင့္ ႐ိုမ်ိဳးသန္႔
RB ကဗ်ာ
9.8.2017
ေတာေတာင္အလွ၊ စိမ္းလန္းစိုျပည္
ျမစ္ပင္လယ္၏၊ ေငြလႈိင္းျပာေရ
႐ႈၾကည့္သူကုိ၊ မ်က္လံုးေအးေစ
ေတာင္ေလႏုႏု၊ ေခ်ာင္းေရေအးေအး
ပတ္လည္သူမ်ား၊ ႏွလံုးေအးေစ
ေစတီပုထိုး၊ ေရႊေရာင္လႊမ္း၍
ဗလီဝတ္ေက်ာင္း၊ ဝင္းပလင္း၍
တစ္ခ်ိန္တုန္းက၊ တည္႐ွိခ့ဲသည္
အာရ္ကာန္ျပည္၏၊ ေအးခ်မ္းမႈမ်ား
စာရြက္ႏွင့္မင္ဆံုး၊ ေရးခ်၍မကုန္
အဟုတ္ရိွခ့ဲ၊ သမိုင္းကသက္ေသ။
သည္ျပည္္ေျမဝယ္၊ တစ္ထီးတစ္နန္း
တစ္ပါးတည္းမင္းရဲ႕၊ တစ္မိန္႔ၾကားဝယ္
တစ္ေရကုိေသာက္၊ တစ္ေျမတည္းေန
ေအးလည္းအတူ၊ ပူလည္းအမွ်
ခံစားစံစား၊ ေဝကာေပ်ာ္ပါး
ေၾကာက္စိတ္ဟူ၍၊ မရိွျမဴမွ်
သူ႔အိမ္ကိုယ္လည္၊ ကိုယ့္အိမ္သူဧည့္
ခုႏွစ္မ်ိဳးႏြယ္၊ မတူကြဲလည္း
လက္ခ်င္းတြဲ၍၊ ရင္ခ်င္းထိ၍
ႏွစ္အလီလီ၊ ျဖတ္သန္းခ့ဲသည္
အဟုတ္ျဖစ္ခ့ဲ၊ သမိုင္းကသက္ေသ။
ၾကားမိသူမ်ား၊ အတုယူဖြယ္
တစ္ခ်ိန္တုန္းက၊ ညီၫႊတ္မႈမ်ား
အခ်င္းခ်င္းၾကား၊ ခင္မင္မႈမ်ား
ေန႔ညသာကုန္၊ ေျပာျပ၍မဆံုး
ယံုခက္ေနရင္၊ သမိုင္းေလ့လာ
မလႊဲေတြ႔မည္၊ ရာဇာဝင္မွာ။
တစ္ခ်ိန္တုန္းက၊ အာရ္ကာန္ျပည္၏
ေရႊေခတ္ကာလ၊ အခ်ိန္ျမတ္မ်ား
ျပန္ကာတစ္ခါ၊ ရခ်င္စိတ္ျပင္း
တမ္းတစိတ္ကုိ၊ တရားခ်ရန္မွာ
လြန္စြာခက္ခဲလွပါတကား။
ေတာေတာင္အလွ၊ စိမ္းလန္းစိုျပည္
ျမစ္ပင္လယ္၏၊ ေငြလႈိင္းျပာေရ
႐ႈၾကည့္သူကုိ၊ မ်က္လံုးေအးေစ
ေတာင္ေလႏုႏု၊ ေခ်ာင္းေရေအးေအး
ပတ္လည္သူမ်ား၊ ႏွလံုးေအးေစ
ေစတီပုထိုး၊ ေရႊေရာင္လႊမ္း၍
ဗလီဝတ္ေက်ာင္း၊ ဝင္းပလင္း၍
တစ္ခ်ိန္တုန္းက၊ တည္႐ွိခ့ဲသည္
အာရ္ကာန္ျပည္၏၊ ေအးခ်မ္းမႈမ်ား
စာရြက္ႏွင့္မင္ဆံုး၊ ေရးခ်၍မကုန္
အဟုတ္ရိွခ့ဲ၊ သမိုင္းကသက္ေသ။
သည္ျပည္္ေျမဝယ္၊ တစ္ထီးတစ္နန္း
တစ္ပါးတည္းမင္းရဲ႕၊ တစ္မိန္႔ၾကားဝယ္
တစ္ေရကုိေသာက္၊ တစ္ေျမတည္းေန
ေအးလည္းအတူ၊ ပူလည္းအမွ်
ခံစားစံစား၊ ေဝကာေပ်ာ္ပါး
ေၾကာက္စိတ္ဟူ၍၊ မရိွျမဴမွ်
သူ႔အိမ္ကိုယ္လည္၊ ကိုယ့္အိမ္သူဧည့္
ခုႏွစ္မ်ိဳးႏြယ္၊ မတူကြဲလည္း
လက္ခ်င္းတြဲ၍၊ ရင္ခ်င္းထိ၍
ႏွစ္အလီလီ၊ ျဖတ္သန္းခ့ဲသည္
အဟုတ္ျဖစ္ခ့ဲ၊ သမိုင္းကသက္ေသ။
ၾကားမိသူမ်ား၊ အတုယူဖြယ္
တစ္ခ်ိန္တုန္းက၊ ညီၫႊတ္မႈမ်ား
အခ်င္းခ်င္းၾကား၊ ခင္မင္မႈမ်ား
ေန႔ညသာကုန္၊ ေျပာျပ၍မဆံုး
ယံုခက္ေနရင္၊ သမိုင္းေလ့လာ
မလႊဲေတြ႔မည္၊ ရာဇာဝင္မွာ။
တစ္ခ်ိန္တုန္းက၊ အာရ္ကာန္ျပည္၏
ေရႊေခတ္ကာလ၊ အခ်ိန္ျမတ္မ်ား
ျပန္ကာတစ္ခါ၊ ရခ်င္စိတ္ျပင္း
တမ္းတစိတ္ကုိ၊ တရားခ်ရန္မွာ
လြန္စြာခက္ခဲလွပါတကား။
မိုးသီးေပါက္ေအာက္က အျပံဳးမ်ား
ေရးသားသူ - ယ်ာတင္ (ရုိဟင္းသား)
RB ကဗ်ာ
2.8.2017
အစုတ္မွာမွ ကမ္းကုန္စုတ္တာ
ဒီမွာ တစ္ခ်က္!!!
ျမင္ေအာင္ၾကည့္လိုက္စမ္း
ပန္းခ်ီကားႏြမ္း တစ္ကား
အ့ဲဒါေလ ...
ငါတို႔ရဲ႕ နားခိုစရာ။
မျမင္ရေသးဘူးလား
အျပံဳးေတြကုိ ေက်ာ္ၿပီးၾကည့္လိုက္ပါ
အ့ဲဒါေလ...
"တဲ"လို႔ေခၚတ့ဲ ဒီအေဆာင္စုတ္
ငါတို႔ရဲ႕ ရာသီစုံဒဏ္စုံ ေျဖစရာ။
ပန္းခ်ီကားႏြမ္းေလးကုိ ေနာက္ခံထား
ဘဝဟာ ခါးသီးမႈသက္သက္ပဲလား
နာၾကည္းမႈေတြ ခဏေမ့ထားၿပီး
အျပံဳးသန္႔သန္႔ေတြ ၿပိဳင္တူထုတ္လႊင့္တယ္
စၾကာဝဠာတစ္ခြင္ လင္းေစခ်င္တ့ဲ ဆႏၵနဲ႔ေပါ့
ငါတို႔ဟာ ...
ကမာၻ႕အဖိႏွိပ္ခံဆုံး မ်ဳိးလူသား။
ဆက္ေခၚခ်င္ေသးသလား!
ငါတို႔ကုိ အၾကမ္းဖက္သမား
"ျဖစ္ရေလျခင္း" စကားလံုးကုိ
တအံ့တဩ ေရရႊတ္ရင္းနဲ႔သာ
အနာဂတ္ကုိ ႀကိဳတင္ေၾကာက္ေနရတယ္
အၾကမ္းဖက္သမားလို႔ ေခၚခ်င္ေနသူမ်ား
ငါတို႔အျပံဳးေတြကုိ ဘာသာျပန္လြဲေနတယ္။
သိေစခ်င္လိုက္တာ!
အစုတ္မွာမွ ကမ္းကုန္စုတ္တာ
ဒီမွာ တစ္ခ်က္!!!
ျမင္ေအာင္ၾကည့္လိုက္စမ္း
ပန္းခ်ီကားႏြမ္း တစ္ကား
အ့ဲဒါေလ ...
ငါတို႔ရဲ႕ နားခိုစရာ။
မျမင္ရေသးဘူးလား
အျပံဳးေတြကုိ ေက်ာ္ၿပီးၾကည့္လိုက္ပါ
အ့ဲဒါေလ...
"တဲ"လို႔ေခၚတ့ဲ ဒီအေဆာင္စုတ္
ငါတို႔ရဲ႕ ရာသီစုံဒဏ္စုံ ေျဖစရာ။
ပန္းခ်ီကားႏြမ္းေလးကုိ ေနာက္ခံထား
ဘဝဟာ ခါးသီးမႈသက္သက္ပဲလား
နာၾကည္းမႈေတြ ခဏေမ့ထားၿပီး
အျပံဳးသန္႔သန္႔ေတြ ၿပိဳင္တူထုတ္လႊင့္တယ္
စၾကာဝဠာတစ္ခြင္ လင္းေစခ်င္တ့ဲ ဆႏၵနဲ႔ေပါ့
ငါတို႔ဟာ ...
ကမာၻ႕အဖိႏွိပ္ခံဆုံး မ်ဳိးလူသား။
ဆက္ေခၚခ်င္ေသးသလား!
ငါတို႔ကုိ အၾကမ္းဖက္သမား
"ျဖစ္ရေလျခင္း" စကားလံုးကုိ
တအံ့တဩ ေရရႊတ္ရင္းနဲ႔သာ
အနာဂတ္ကုိ ႀကိဳတင္ေၾကာက္ေနရတယ္
အၾကမ္းဖက္သမားလို႔ ေခၚခ်င္ေနသူမ်ား
ငါတို႔အျပံဳးေတြကုိ ဘာသာျပန္လြဲေနတယ္။
သိေစခ်င္လိုက္တာ!
"ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ
ထပ္တလဲလဲ မုဒိမ္းက်င့္ ခံေနရျခင္းရဲ႕ေနာက္မွာ
မ်က္ရည္စက္မ်ား ...
ေသြးရည္စက္မ်ား ...
ႏွလုံးသားရဲ႕ ဗဟုိခ်က္မွေျမသုိ႔ခ
အဆက္မျပတ္ စီးက်ေနဆဲပါ။
စုံလင္တ့ဲ မတရားမႈနဲ႔ အလဲထိုးခံရလည္း
လြယ္လင့္တကူ လက္မေလွ်ာ့တတ္သူမ်ား
ငါတို႔ စစ္မွန္စြာ ျပံဳးႏိုင္ေနဆဲပါ
ေမးခ်င္မိတာေလး တစ္ခု!
ငါတို႔ မရံႈးနိမ့္ေသးဘူးမလား
ထပ္တလဲလဲ မုဒိမ္းက်င့္ ခံေနရျခင္းရဲ႕ေနာက္မွာ
မ်က္ရည္စက္မ်ား ...
ေသြးရည္စက္မ်ား ...
ႏွလုံးသားရဲ႕ ဗဟုိခ်က္မွေျမသုိ႔ခ
အဆက္မျပတ္ စီးက်ေနဆဲပါ။
စုံလင္တ့ဲ မတရားမႈနဲ႔ အလဲထိုးခံရလည္း
လြယ္လင့္တကူ လက္မေလွ်ာ့တတ္သူမ်ား
ငါတို႔ စစ္မွန္စြာ ျပံဳးႏိုင္ေနဆဲပါ
ေမးခ်င္မိတာေလး တစ္ခု!
ငါတို႔ မရံႈးနိမ့္ေသးဘူးမလား
ငါတို႔ အေရးမနိမ့္ေသးဘူးမလား
ျပဳမိတ့ဲ ဆႏၵတစ္ခု!
"ငါတို႔ရဲ႕ မိုးသီးေပါက္ေအာက္က အျပံဳးေတြ
ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ပန္းပြင့္မ်ားအျဖစ္ပဲ
ထာဝရ ႐ွင္သန္ခြင့္ရပါေစသား။"
ယ်ာတင္ (႐ိုဟင္းသား)
ျပဳမိတ့ဲ ဆႏၵတစ္ခု!
"ငါတို႔ရဲ႕ မိုးသီးေပါက္ေအာက္က အျပံဳးေတြ
ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ပန္းပြင့္မ်ားအျဖစ္ပဲ
ထာဝရ ႐ွင္သန္ခြင့္ရပါေစသား။"
ယ်ာတင္ (႐ိုဟင္းသား)
![]() |
| ၁၉၄၅ ခုႏွစ္တြင္ Akyab Island ၌ ရုိက္ကူးထားသည့္ပုံ (ဓါတ္ပုံ - villagehistorypics) |
ရြတ္ထားတဲ့ လိပ္စာက
ေရးသားသူ - မုိးသင္းေ၀ဇံ
RB ကဗ်ာ
25.2.2017
(၁)
အေ႐ွ႕ စူးစူူးဘက္သုိ ့..
ဝင္ခြင့္မျပဳတဲ့ သိစိတ္ေတြက ႀကိဳလင့္ေနတယ္
အေရျပားေပၚက ဘာသာစကားက ျဖတ္သန္းခြင့္မျပဳဘူး နံနက္ရယ္
မပုိင္ဆုိင္ေတာ့တဲ့ အရြယ္လြန္လုိျခင္းက
တုိ ့ၿမိဳ႕ေလးရဲ ့ ကမ္းထိပ္မွာ..
Akyab တဲ့
ထင္းရွာတဲ့ ၿမိဳ႕အေနာက္ဘက္က ကေလးေတြက ဒီကမ္းေျခေတြမွာ ရွိခဲ့ဖူးတယ္..
(၁)
အေ႐ွ႕ စူးစူူးဘက္သုိ ့..
ဝင္ခြင့္မျပဳတဲ့ သိစိတ္ေတြက ႀကိဳလင့္ေနတယ္
အေရျပားေပၚက ဘာသာစကားက ျဖတ္သန္းခြင့္မျပဳဘူး နံနက္ရယ္
မပုိင္ဆုိင္ေတာ့တဲ့ အရြယ္လြန္လုိျခင္းက
တုိ ့ၿမိဳ႕ေလးရဲ ့ ကမ္းထိပ္မွာ..
Akyab တဲ့
ထင္းရွာတဲ့ ၿမိဳ႕အေနာက္ဘက္က ကေလးေတြက ဒီကမ္းေျခေတြမွာ ရွိခဲ့ဖူးတယ္..
အဝါေရာင္ယႏၲရာႀကီးေတြ၊ တူခ်က္ေတြေအာက္မွာ အမႈန္႔ျဖစ္သြားရတဲ့ ဘုရားေက်ာင္းေတြက ဝတ္္ျပဳသံေတြ..
ျမစ္ရဲ့ ၾကမ္းျပင္ေအာက္မွာ..
ျမစ္ရဲ့ ၾကမ္းျပင္ေအာက္မွာ..
ၿမိဳ႕လယ္ရဲ႕ ကတၱရာလမ္းမေပၚမွာ
ကေလးရဲ႕ ဦးေႏွာက္ဟာ
ဆတ္ဆတ္ခုန္လုိ ့သူ ့အေမကုိ လုိက္ရွာေနတယ္..
ပုိက္သည္ရပ္ကြက္က အဘြားအုိဟာ
က်မ္းစာကုိရင္ထဲေပြ႔ဖက္လုိ ့..
မီးခိုးေတြအူၿပီး အပြတ္လုိက္ထြက္ခဲ့ဖူးတဲ့ စက္ရုံေတြ
ၿမိဳ႕ရဲ႕ ေျမာက္ဘက္လြင္ျပင္မွာ အခ်ိန္ေတြကုိ ရပ္တန္႔လုိ ့..
ရြတ္ထားတဲ့ လိပ္စာက အေ႐ွ႕စူးစူးဘက္..
သုိဝွက္ေနတယ္…
(၂)
မၿပီးျပတ္ေသးတဲ့ အက္ေဆးဟာ တုိ႔ၿမိဳ႕ေလးအေၾကာင္းေပါ့
ရထားလမ္းေၾကာင္းဟာ ျပည္ေတာ္သာ၊ဘုေမ၊ေရခ်မ္းျပင္ဆီ ျဖတ္သန္းသြားတယ္ မဆုံးလုိက္ဘူး
သဲေခ်ာင္းက စီးဝင္လာတဲ့ ေခ်ာင္းဟာ
လမ္းခုလပ္ ေျမဖုိ႔ခံလုိက္ရတယ္
မဆုံးလုိက္ဘူး
လက္တစ္ဖက္စာ မျပည့္တဲ့ ေရွးေဟာင္းဘုရားေက်ာင္းေတြ
၂၀၁၂ မွာ ေရတြက္လုိ႔ မရတဲ့ အမႈႈန္႔ေတြ ျဖစ္သြားတယ္
စစ္ေတြကုိ က်တဲ့ ေလာင္မီးဟာ
ဘဂၢဒက္လုိ ကင္မရာရဲ႕ မွန္ဘီးလူးမွာ
မီးခုိးေငြ႔ေတြ အျပည့္
ကင္မရဲ႕ မွန္ဘီးလူးမွာ အနီေရာင္ေတြ အျပည့္..
မၿပီးျပတ္ေသးတဲ့ အက္ေဆး တုိ႔ၿမိဳ႕ေလးအေၾကာင္းေပါ့
ေႏြဦးေရာက္ရင္ လက္ပံပြင့္ေတြနဲ႔ အတူျမင္ရတဲ့ ေရခဲေခ်ာင္းသည္ေတြ
ကာကီေရာင္ ေဖာ့ဦးထုတ္နဲ႔ အၿပိဳင္အဆုိင္
လမ္းေပၚက ဆန္ကြဲေတြကုိ ေကာက္ယူေနတဲ့ ေၾကးနီေရာင္ကေလးေတြ
ကမ္းနားလမ္းမွာ အၿပိဳင္အဆုိင္ ယဥ္ေက်းမႈ သုံးေရာင္ျခယ္တဲ့ ႐ူပေတာင္မွာ
တရုတ္မုန္႔ေတြ ဒီအခ်ိန္ဆုိ လွမ္းထားတယ္
မဆလာနံ႔ဟာ ညေနဆုိ
ဗီဒီယုိရုံေတြရဲ႕ ေအာ္သံေတြနဲ႔ အတူတူ သင္းလုိ႔
စစ္ေတြကုိ က်တဲ့ ေလာင္မီးဟာ
ထရုိင္လုိ သတင္းေထာက္ရဲ႕ မွတ္စုစာအုပ္မွာ
အေရအတြက္ေတြ အျပည့္
က်ဆုံးေနတဲ့ သူေတြအျပည့္..
(၃)
ရြတ္ထားတဲ့ လိပ္စာဟာ တုိ႔ၿမိဳ႕ေလးနဲ႔တူပါရဲ႕
ဒါ တုိ႔ၿမိဳ႕မဟုတ္ဘူး
တလင္းျပင္လုိ႔ ၿမိဳ႕ေတာ္ရဲ႕ အလယ္တစ္ျခမ္းဟာ ေမွာင္မည္းေနတယ္
ၿမိဳ႕ဟာ လူအုိရုံရဲ႕ညလုိ…
သက္ျပင္းသံ တရွဲရွဲနဲ႔…..
ရြတ္ထားတဲ့ လိပ္စာဟာ တုိ႔ၿမိ႕ေလးနဲ႔တူပါရဲ႕
ဒါ တုိ႔ၿမိဳ႕မဟုတ္ဘူး...။
ကေလးရဲ႕ ဦးေႏွာက္ဟာ
ဆတ္ဆတ္ခုန္လုိ ့သူ ့အေမကုိ လုိက္ရွာေနတယ္..
ပုိက္သည္ရပ္ကြက္က အဘြားအုိဟာ
က်မ္းစာကုိရင္ထဲေပြ႔ဖက္လုိ ့..
မီးခိုးေတြအူၿပီး အပြတ္လုိက္ထြက္ခဲ့ဖူးတဲ့ စက္ရုံေတြ
ၿမိဳ႕ရဲ႕ ေျမာက္ဘက္လြင္ျပင္မွာ အခ်ိန္ေတြကုိ ရပ္တန္႔လုိ ့..
ရြတ္ထားတဲ့ လိပ္စာက အေ႐ွ႕စူးစူးဘက္..
သုိဝွက္ေနတယ္…
(၂)
မၿပီးျပတ္ေသးတဲ့ အက္ေဆးဟာ တုိ႔ၿမိဳ႕ေလးအေၾကာင္းေပါ့
ရထားလမ္းေၾကာင္းဟာ ျပည္ေတာ္သာ၊ဘုေမ၊ေရခ်မ္းျပင္ဆီ ျဖတ္သန္းသြားတယ္ မဆုံးလုိက္ဘူး
သဲေခ်ာင္းက စီးဝင္လာတဲ့ ေခ်ာင္းဟာ
လမ္းခုလပ္ ေျမဖုိ႔ခံလုိက္ရတယ္
မဆုံးလုိက္ဘူး
လက္တစ္ဖက္စာ မျပည့္တဲ့ ေရွးေဟာင္းဘုရားေက်ာင္းေတြ
၂၀၁၂ မွာ ေရတြက္လုိ႔ မရတဲ့ အမႈႈန္႔ေတြ ျဖစ္သြားတယ္
စစ္ေတြကုိ က်တဲ့ ေလာင္မီးဟာ
ဘဂၢဒက္လုိ ကင္မရာရဲ႕ မွန္ဘီးလူးမွာ
မီးခုိးေငြ႔ေတြ အျပည့္
ကင္မရဲ႕ မွန္ဘီးလူးမွာ အနီေရာင္ေတြ အျပည့္..
မၿပီးျပတ္ေသးတဲ့ အက္ေဆး တုိ႔ၿမိဳ႕ေလးအေၾကာင္းေပါ့
ေႏြဦးေရာက္ရင္ လက္ပံပြင့္ေတြနဲ႔ အတူျမင္ရတဲ့ ေရခဲေခ်ာင္းသည္ေတြ
ကာကီေရာင္ ေဖာ့ဦးထုတ္နဲ႔ အၿပိဳင္အဆုိင္
လမ္းေပၚက ဆန္ကြဲေတြကုိ ေကာက္ယူေနတဲ့ ေၾကးနီေရာင္ကေလးေတြ
ကမ္းနားလမ္းမွာ အၿပိဳင္အဆုိင္ ယဥ္ေက်းမႈ သုံးေရာင္ျခယ္တဲ့ ႐ူပေတာင္မွာ
တရုတ္မုန္႔ေတြ ဒီအခ်ိန္ဆုိ လွမ္းထားတယ္
မဆလာနံ႔ဟာ ညေနဆုိ
ဗီဒီယုိရုံေတြရဲ႕ ေအာ္သံေတြနဲ႔ အတူတူ သင္းလုိ႔
စစ္ေတြကုိ က်တဲ့ ေလာင္မီးဟာ
ထရုိင္လုိ သတင္းေထာက္ရဲ႕ မွတ္စုစာအုပ္မွာ
အေရအတြက္ေတြ အျပည့္
က်ဆုံးေနတဲ့ သူေတြအျပည့္..
(၃)
ရြတ္ထားတဲ့ လိပ္စာဟာ တုိ႔ၿမိဳ႕ေလးနဲ႔တူပါရဲ႕
ဒါ တုိ႔ၿမိဳ႕မဟုတ္ဘူး
တလင္းျပင္လုိ႔ ၿမိဳ႕ေတာ္ရဲ႕ အလယ္တစ္ျခမ္းဟာ ေမွာင္မည္းေနတယ္
ၿမိဳ႕ဟာ လူအုိရုံရဲ႕ညလုိ…
သက္ျပင္းသံ တရွဲရွဲနဲ႔…..
ရြတ္ထားတဲ့ လိပ္စာဟာ တုိ႔ၿမိ႕ေလးနဲ႔တူပါရဲ႕
ဒါ တုိ႔ၿမိဳ႕မဟုတ္ဘူး...။
#မုိးသင္းေဝဇံ
မနက္စာ အ႐ွာထြက္ရာမွာ
ေရးသားသူ - ယ်ာတင္ (ရုိဟင္းသား)
RB ကဗ်ာ
8.2.2017
ကြပ္ကဲေရးမွဴး ထုတ္ျပန္အမိန္႔
ျငင္းမသာ၍ အိမ္ကုိစြန္႔ခြာ
သူတစ္ပါးထံ ကပ္ခိုလႈံရင္း
ဒုကၡေသာင္းေပါင္း ရင္ဆိုင္ေနလ်က္
ဘဝေန႔ရက္ ျဖတ္သန္းေန၏။
တစ္ထပ္စားလွ်င္ ေနာက္တစ္ထပ္ငတ္
သည္ေန႔ကလည္း မနက္စာမ့ဲ
ငါးသန္ေသးႏုပ္ ရလို႔ရျငား
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကုိ ရင္ဝယ္ပိုက္လ်က္
ရြာအနားက ေခ်ာင္းကုိဆင္း၏။
အေမအိုကုိ ႐ွာေကြၽးခ်င္၍
တြန္းပိုက္ႏွင့္ငါ ေခ်ာင္းထဲ႐ုန္းခ်ိန္
မထင္မွတ္ဘဲ ငါ့နားထဲဝင္
"ေဟ့ေကာင္ကုလား ဒီကုိလာစမ္း"
အသံထြက္ရာ ေခ်ာင္းကမ္းစပ္ကုိ
တုန္တုန္လႈပ္လႈပ္ ေမာ့ၾကည့္လိုက္၏။
စစ္ေရာင္ဝတ္စုံ ျခံဳထားသူမ်ား
သံျပင္းျပင္းျဖင့္ မိန္႔ေခၚလိုက္လွ်င္
သူတို႔ေ႐ွ႕ေမွာက္ သြားႏွင့္ခ့ဲ၏
ေရာက္ေရာက္ခ်င္းပင္ ခ်ီးျမႇင့္သည္က
ငါ့မ်က္ႏွာေပၚ လက္သီးမာမ်ား။
လက္ႏွစ္ဖက္ကုိ ေနာက္သုိ႔ဆြဲ၍
တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ ႀကိဳးျဖင့္ခ်ည္ေႏွာင္
ေနာက္ေက်ာျပင္ကုိ ေျချဖင့္ကန္သည္
သည္လိုႏွင့္--
သူတို႔ေခၚရာ အသံတိတ္လ်က္
လူကေလးငါ လိုက္သြားရ၏။
စခန္းေရာက္လွ်င္ တိုင္ႏွင့္ခ်ည္ၿပီး
ေျချဖင့္လက္ျဖင့္ ညႇဥ္းပန္းခ့ဲသည္
သည္းသည္းမ့ဲမ့ဲ ငုိေတာင္းပန္လည္း
စစ္ဝတ္စုံႏွင့္ ယင္းတို႔မွာက
သနားမႈဟူ၍ အလ်င္းမရိွ။
ဖမ္းဆီးခ်ိန္က မနက္ ၈ နာရီခြဲ
လႊတ္ေပးခ်ိန္က ညေန ၄ နာရီခြဲ
ၾကားကာလမွာ ေရငတ္ေန၍
ေရတစ္ခြက္ငါ ေတာင္းခ့ဲေသာ္လည္း
ျပန္ရသည္က ပါး႐ိုက္တစ္ခ်က္ႏွင့္
"ေခြးဘဂၤလီ ေသေပေတာ့ကြ" တ့ဲ။
စားျခင္းမ့ဲလည္း ငါေနႏိုင္သည္
အိမ္ျပန္မေရာက္ ခ်စ္သားအတြက္
အေမတစ္ေယာက္ စိတ္ပူမည္ကုိ
ေတြးမိတိုင္းမွာ ရင္ထဲနာက်င္
ငါသည္--
အေမ၏ သည္းပြတ္ရတနာေလ။
လႊတ္မိန္႔ရ၍ အိမ္ျပန္ဖို႔ျပင္
လဲရာကထ ေျခလွမ္းလိုက္လွ်င္
ခႏၶာကုိယ္သည္ ဗုန္းဗုန္းေျမသုိ႔
ၿပိဳက်သည့္ကုိယ္ ျပန္မတ္ဖို႔ရန္
အႀကိမ္ႀကိမ္ငါ အားထုတ္ခ့ဲလည္း
ဒီခႏၶာက နာက်င္လြန္း၍
မတ္တတ္ရပ္ဖို႔ မည္သုိ႔မွ်မတတ္ႏိုင္ခ့ဲေခ်။
ထို႔ေၾကာင့္--
တြားျခင္းတစ္ပုိင္း လွမ္းျခင္းတစ္ပိုင္း
ေျခလက္အစုံ အသုံးျပဳလ်က္
ငါ့အိမ္ရိွရာ... အေမ႐ွိရာသုိ႔
တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ တေရြ႕ေရြ႕ခ်ီ
အိမ္ေရာက္ခ့ဲခ်ိန္ ေနဝင္ခါနီးၿပီေလ။
ဪ--
မနက္စာကုိ အ႐ွာထြက္သည္မွာ
ညေနစာပင္ ဖ်က္ဆီးခံရၿပီ
ငါ႐ိုဟင္ဂ်ာ လူငယ္ေလး၏
ေတြ႔ၾကံဳရေသာ ၾကမ္းၾကဳတ္မႈလည္း
သည္အရြယ္ႏွင့္ မလိုက္ေအာင္ပင္
ယုတ္မာပက္စက္ လွပါတကား။
မွတ္ခ်က္ ။ ။ ေမာင္ေတာၿမိဳ႕နယ္၊ က်ီးကန္းျပင္ေက်းရြာအုပ္စုမွ (၁၃) ႏွစ္အရြယ္ ႐ိုဟင္ဂ်ာ ကေလးသည္ ငါး႐ွာထြက္ရာတြင္ စစ္သားမ်ား၏ ဖမ္းဆီးျခင္းခံရၿပီး စစ္သားမ်ားက ၎လူငယ္ေလးကုိ လူမဆန္စြာ ညႇင္းပန္းႏွိပ္စက္ခ့ဲသည့္ ျဖစ္ရပ္ကုိ ပုံေဖာ္ေရးဖြဲ႔ထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
ကြပ္ကဲေရးမွဴး ထုတ္ျပန္အမိန္႔
ျငင္းမသာ၍ အိမ္ကုိစြန္႔ခြာ
သူတစ္ပါးထံ ကပ္ခိုလႈံရင္း
ဒုကၡေသာင္းေပါင္း ရင္ဆိုင္ေနလ်က္
ဘဝေန႔ရက္ ျဖတ္သန္းေန၏။
တစ္ထပ္စားလွ်င္ ေနာက္တစ္ထပ္ငတ္
သည္ေန႔ကလည္း မနက္စာမ့ဲ
ငါးသန္ေသးႏုပ္ ရလို႔ရျငား
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကုိ ရင္ဝယ္ပိုက္လ်က္
ရြာအနားက ေခ်ာင္းကုိဆင္း၏။
အေမအိုကုိ ႐ွာေကြၽးခ်င္၍
တြန္းပိုက္ႏွင့္ငါ ေခ်ာင္းထဲ႐ုန္းခ်ိန္
မထင္မွတ္ဘဲ ငါ့နားထဲဝင္
"ေဟ့ေကာင္ကုလား ဒီကုိလာစမ္း"
အသံထြက္ရာ ေခ်ာင္းကမ္းစပ္ကုိ
တုန္တုန္လႈပ္လႈပ္ ေမာ့ၾကည့္လိုက္၏။
စစ္ေရာင္ဝတ္စုံ ျခံဳထားသူမ်ား
သံျပင္းျပင္းျဖင့္ မိန္႔ေခၚလိုက္လွ်င္
သူတို႔ေ႐ွ႕ေမွာက္ သြားႏွင့္ခ့ဲ၏
ေရာက္ေရာက္ခ်င္းပင္ ခ်ီးျမႇင့္သည္က
ငါ့မ်က္ႏွာေပၚ လက္သီးမာမ်ား။
လက္ႏွစ္ဖက္ကုိ ေနာက္သုိ႔ဆြဲ၍
တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ ႀကိဳးျဖင့္ခ်ည္ေႏွာင္
ေနာက္ေက်ာျပင္ကုိ ေျချဖင့္ကန္သည္
သည္လိုႏွင့္--
သူတို႔ေခၚရာ အသံတိတ္လ်က္
လူကေလးငါ လိုက္သြားရ၏။
စခန္းေရာက္လွ်င္ တိုင္ႏွင့္ခ်ည္ၿပီး
ေျချဖင့္လက္ျဖင့္ ညႇဥ္းပန္းခ့ဲသည္
သည္းသည္းမ့ဲမ့ဲ ငုိေတာင္းပန္လည္း
စစ္ဝတ္စုံႏွင့္ ယင္းတို႔မွာက
သနားမႈဟူ၍ အလ်င္းမရိွ။
ဖမ္းဆီးခ်ိန္က မနက္ ၈ နာရီခြဲ
လႊတ္ေပးခ်ိန္က ညေန ၄ နာရီခြဲ
ၾကားကာလမွာ ေရငတ္ေန၍
ေရတစ္ခြက္ငါ ေတာင္းခ့ဲေသာ္လည္း
ျပန္ရသည္က ပါး႐ိုက္တစ္ခ်က္ႏွင့္
"ေခြးဘဂၤလီ ေသေပေတာ့ကြ" တ့ဲ။
စားျခင္းမ့ဲလည္း ငါေနႏိုင္သည္
အိမ္ျပန္မေရာက္ ခ်စ္သားအတြက္
အေမတစ္ေယာက္ စိတ္ပူမည္ကုိ
ေတြးမိတိုင္းမွာ ရင္ထဲနာက်င္
ငါသည္--
အေမ၏ သည္းပြတ္ရတနာေလ။
လႊတ္မိန္႔ရ၍ အိမ္ျပန္ဖို႔ျပင္
လဲရာကထ ေျခလွမ္းလိုက္လွ်င္
ခႏၶာကုိယ္သည္ ဗုန္းဗုန္းေျမသုိ႔
ၿပိဳက်သည့္ကုိယ္ ျပန္မတ္ဖို႔ရန္
အႀကိမ္ႀကိမ္ငါ အားထုတ္ခ့ဲလည္း
ဒီခႏၶာက နာက်င္လြန္း၍
မတ္တတ္ရပ္ဖို႔ မည္သုိ႔မွ်မတတ္ႏိုင္ခ့ဲေခ်။
ထို႔ေၾကာင့္--
တြားျခင္းတစ္ပုိင္း လွမ္းျခင္းတစ္ပိုင္း
ေျခလက္အစုံ အသုံးျပဳလ်က္
ငါ့အိမ္ရိွရာ... အေမ႐ွိရာသုိ႔
တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ တေရြ႕ေရြ႕ခ်ီ
အိမ္ေရာက္ခ့ဲခ်ိန္ ေနဝင္ခါနီးၿပီေလ။
ဪ--
မနက္စာကုိ အ႐ွာထြက္သည္မွာ
ညေနစာပင္ ဖ်က္ဆီးခံရၿပီ
ငါ႐ိုဟင္ဂ်ာ လူငယ္ေလး၏
ေတြ႔ၾကံဳရေသာ ၾကမ္းၾကဳတ္မႈလည္း
သည္အရြယ္ႏွင့္ မလိုက္ေအာင္ပင္
ယုတ္မာပက္စက္ လွပါတကား။
မွတ္ခ်က္ ။ ။ ေမာင္ေတာၿမိဳ႕နယ္၊ က်ီးကန္းျပင္ေက်းရြာအုပ္စုမွ (၁၃) ႏွစ္အရြယ္ ႐ိုဟင္ဂ်ာ ကေလးသည္ ငါး႐ွာထြက္ရာတြင္ စစ္သားမ်ား၏ ဖမ္းဆီးျခင္းခံရၿပီး စစ္သားမ်ားက ၎လူငယ္ေလးကုိ လူမဆန္စြာ ညႇင္းပန္းႏွိပ္စက္ခ့ဲသည့္ ျဖစ္ရပ္ကုိ ပုံေဖာ္ေရးဖြဲ႔ထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
![]() |
| (ဓါတ္ပုံ - Ro Arif Kassim Facebook) |
ကမာၻႀကီး ရင္နာမွာေပါ့ဗ်ာ
ေရးသားသူ -- ယ်ာတင္ (ရုိဟင္းသား)
RB ကဗ်ာ
3.1.2017
ေႏြမိုးေဆာင္းဒဏ္ခံ ေနစရာအိမ္
မီးရိႈ႕ခံရ ျပာျဖစ္သြားလည္း
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ရိွေနဆဲပဲေလ။
သားရဲ႕ဖတ္စာ မီးျပာထဲမွာ
က်န္ေကာင္းပါရဲ႕ လိုက္လို႔႐ွာမယ္
မီးစားၿပီးလို႔ တစ္ပိုင္းတစ္စေလ။
ေဖာင္တိန္တစ္ေခ်ာင္း တစ္ရာက်တာ
မမ်ားေပဘူး ခင္ဗ်ားဆိုလည္း
တစ္ျပားေတာင္မွ မက်န္ေတာ့ဘူးေလ။
အက်ႌအထည္ သားမဝတ္အား
ဝ႐ုန္းသုန္ကား အိမ္ကထြက္ရ
ျဖစ္ပါေစေတာ့ သားမဝတ္ခ်င္
လူ႔ဂုဏ္အေရ ျခံဳလို႔ရရင္
ေနေပ်ာ္တယ္ဆို ခင္ဗ်ားယုံမလား။
ေဟ့-- ဒီမွာ
ညီမေလးရဲ႕ အ႐ိုးေတြ႔ၿပီ
သိမ္းထားခ်င္လို႔ ေကာက္ခံခ့ဲရင္
တရားခံက သားမ်ားျဖစ္မလား။
ဟင့္-- ေျပာရင္းနဲ႔ က်ေနေလၿပီ
သားမ်က္ရည္လည္း ကုန္ခမ္းခါနီး
အခုထိ-
သားတို႔အိမ္ကုိ သားတို႔ကုိယ္တိုင္
မီးရိႈ႕တယ္လို႔ စြပ္စြဲေနရင္
ဒီကမာၻႀကီး ရင္နာမွာေပါ့ဗ်ာ။
ေႏြမိုးေဆာင္းဒဏ္ခံ ေနစရာအိမ္
မီးရိႈ႕ခံရ ျပာျဖစ္သြားလည္း
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ရိွေနဆဲပဲေလ။
သားရဲ႕ဖတ္စာ မီးျပာထဲမွာ
က်န္ေကာင္းပါရဲ႕ လိုက္လို႔႐ွာမယ္
မီးစားၿပီးလို႔ တစ္ပိုင္းတစ္စေလ။
ေဖာင္တိန္တစ္ေခ်ာင္း တစ္ရာက်တာ
မမ်ားေပဘူး ခင္ဗ်ားဆိုလည္း
တစ္ျပားေတာင္မွ မက်န္ေတာ့ဘူးေလ။
အက်ႌအထည္ သားမဝတ္အား
ဝ႐ုန္းသုန္ကား အိမ္ကထြက္ရ
ျဖစ္ပါေစေတာ့ သားမဝတ္ခ်င္
လူ႔ဂုဏ္အေရ ျခံဳလို႔ရရင္
ေနေပ်ာ္တယ္ဆို ခင္ဗ်ားယုံမလား။
ေဟ့-- ဒီမွာ
ညီမေလးရဲ႕ အ႐ိုးေတြ႔ၿပီ
သိမ္းထားခ်င္လို႔ ေကာက္ခံခ့ဲရင္
တရားခံက သားမ်ားျဖစ္မလား။
ဟင့္-- ေျပာရင္းနဲ႔ က်ေနေလၿပီ
သားမ်က္ရည္လည္း ကုန္ခမ္းခါနီး
အခုထိ-
သားတို႔အိမ္ကုိ သားတို႔ကုိယ္တိုင္
မီးရိႈ႕တယ္လို႔ စြပ္စြဲေနရင္
ဒီကမာၻႀကီး ရင္နာမွာေပါ့ဗ်ာ။
ဘုရားသခင္ကုိ တိုင္ေျပာျပမယ္
ေရးသားသူ - ယ်ာတင္ (ရုိဟင္းသား)
RB ကဗ်ာ
7.12.2016
သားက သိပ္ငယ္ေသးတယ္ေလ
သုံးမိုးသုံးေဆာင္းေတာင္ မျပည့္ေသးတ့ဲ အရြယ္ပါ။
ေလာကႀကီးရဲ႕အခ်ဳိအခါး
ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ႕ အေနအထား
ဘာဆိုဘာမွ မသိေသးတဲ့ အရြယ္ေလးပါပဲ။
ေလာကႀကီးကုိ ေရာက္လာခ့ဲၿပီးေနာက္ပိုင္း
အေမရဲ႕ရင္ခြင္နဲ႔ အိမ္ကပုခက္ကေလးထဲမွာပဲ
တစ္လွည့္စီ ခိုလံႈေနရတာေလ။
ဒါေပမယ့္--
ပုခက္ကေလးမွာ သား မေနရတာ
အခုဆို ရက္သတၱပတ္ သုံးပတ္ေက်ာ္ခ့ဲၿပီ။
ဒီေန႔ေတာ့--
ၾကမ္းျပင္မွာ ပက္လက္ေနတဲ့ သားကုိ
အေမ့က သူ႔ရင္ခြင္ထဲ ေပြ႕ပိုက္လို႔
ေျခလွမ္းက်ဲက်ဲ လွမ္းေနတာ သား သတိျပဳမိတယ္။
ျမင့္တစ္ခါ နိမ့္တစ္လွည့္ အေမရဲ႕ေျခလွမ္းေတြေၾကာင့္
ရင္ခြင္ထဲ တင္းက်ပ္စြာဖက္ထားတဲ့ ၾကားကပဲ
သားခႏၶာေသးေသးေလးက လႈပ္ခါေနလို႔။
အေမ ႐ွဳထုတ္တဲ့ ပင့္သက္ ပူပူ
သားမ်က္ႏွာေပၚ အဆက္မျပတ္ က်ေရာက္လို႔။
တစ္ခါတေလ မ်က္ရည္စက္ပူပူေရာ့ပဲေလ။
အေမရဲ႕ရင္ဘတ္ထဲ မုန္တိုင္းတိုက္ေနဘိအလား
အေမရဲ႕ရင္ဘတ္ထဲ ငလ်င္လႈပ္ေနၿပီဘိအလား
အေမ ေမာဟုိက္ေနၿပီ...
အေမရဲ႕ရင္ဘတ္ထဲမွာလည္း ဆူညံေနၿပီ။
ဪ... သား သတိရၿပီ
အေမက ပန္းနာ ေရာဂါသည္ကုိး။
×××××
အခုက ေရေပၚေလွ်ာက္ေနသံ ၾကားရၿပီ။
ေဟာ... အေမ တစ္ခုခုေပၚ တက္ထိုင္လိုက္ၿပီ။
ဘုရားသခင္ကုိ အေမ တသေနၿပီ။
ေနေရာင္မရိွတာ အပထား...
လေရာင္ေလးေတာင္ ပိတ္ပိတ္ေပ်ာက္ေနတယ္။
အေမေရ ...
ဘာေတြ ျဖစ္ေနလို႔ ဘယ္ကုိဦးတည္သြားေနတာလဲ
ဟစ္ေအာ္ ေမးလိုက္တ့ဲအခါေပါ့
အေမက --
သူ႔သားျမတ္အစုံ ဖုံးအုပ္ထားတဲ့ အဝတ္ကုိ ဟေပးခ့ဲတယ္
သူ႔သားေလး ႏို႔ငတ္ေနတယ္မ်ား ထင္ခ့ဲတာလား။
သားငုိသံကုိ အေမ ဘာသာ မျပန္တတ္ခ့ဲတာ
ဒီတစ္ခါ ပထမဆုံး အႀကိမ္ပါပဲ။
ေဟာ ... အေမ မဟုတ္တဲ့ လူစိမ္းေတြရဲ႕အသံ
မၾကားခ်င္းဘဲ သား နားထဲ ဆူဆူညံညံ။
အေမတိုက္တဲ့ ႏို႔ပူပူ တစ္ေအာင့္စုပ္ၿပီးေနာက္
အေမရဲ႕ ရင္ခြင္ေႏြးေႏြးထဲမွာ သားအိပ္ေပ်ာ္သြားေလၿပီ။
×××××
" ဒုိင္း... ဒုိင္း ... ဒုိင္း ဒုိင္း ..."
အဆက္မျပတ္ ေပါက္ကြဲသံမ်ား
သား ႏိုးေနခ်ိန္ ...
အေမရဲ႕ ရင္ခြင္ထဲမွာ မဟုတ္ေတာ့
ေရငန္ေတြ သားပါးစပ္ထဲသုိ႔ ဒလေဟာ စီးဝင္လုိ႔။
သားကုိ ေရငန္မတိုက္ပါနဲ႔လား
ခုနက အေမတိုက္တဲ့ ႏို႔ပူပူ ေသာက္ခ့ဲတာေလ။
အေမေရ ...သားကုိ ခ်န္ရစ္လို႔ ဘယ္ေရာက္ေနတာလဲ
သားကုိ ေရငန္ အတင္း တိုက္ေနတာ
သား ဝမ္းေတာင္ ေပါက္ကြဲလုမတတ္ ျဖစ္ေနၿပီ။
အေမေရ...သားေနသာတဲ့ အေမရဲ႕ရင္ခြင္ ဘယ္မွာလဲ။
××××
"ရက္စက္လိုက္တာဗ်ာ..."
"လူ႔စိတ္မရိွလိုက္တာဗ်ာ..."
"ဒီကေလးမွာ ဘာအျပစ္ရိွလို႔လဲ..."
"သနားလိုက္တာဗ် ..."
လူစိမ္းေတြ... သားမသိတဲ့ လူေတြ။
ဒီလူေတြ ဘာေျပာေနတာပါလိ္မ့္။
ဘယ္သူက ရက္စက္တာလဲ
ဘယ္သူက လူ႔စိတ္မရိွတာလဲ
သားက ဘာအျပစ္က်ဴးလြန္လို႔ အျပစ္ရိွရမွာလဲ
ဘယ္သူက သနားစရာ ျဖစ္ေနတာလဲ
သား ... နားကုိမလည္ဘူး။
အိပ္ရာကုိ လက္နဲ႔စမ္းေနမွေတာ့
အေမရဲ႕ ေႏြးေထြးတဲ့ ရင္ခြင္အစား
ေအးစက္တဲ့ ရႊံ႕ေျမေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလးပဲ ေတြ႔မိ။
ဟာ!!! ဒီလူေတြ...
သားကုိ ဘယ္ဆီ ခ်ီယူသြားေနတာလဲ
အေမရဲ႕ ႏူးညံ့တဲ့ လက္ေတြလည္း မဟုတ္ဘူး။
ဟာ!!! ပိတ္စျဖဴ ...
သားကုိ ဘာလို႔ ဝတ္ေပးတာလဲ။
ဟာ!!! ေျမတြင္းတစ္ခု ...
ဟာ!!! သားကုိ ထည့္ေပးၿပီ ...
ဟာ!!! ေျမဖို႔ ေပးေနၿပီ ...
အေမေရ ... သားကုိ လာကယ္ပါဦးလား။
ဘာအျပစ္က်ဴးလြန္လို႔ ေျမျမဳပ္ေနတာလဲ။
ဟြန္႔... ဒီလူေတြ ဘယ္သူမွ မေျဖဘူး။
ဪ...သားကုိ ဒင္းတို႔ ဘယ္သူမွ မလိုေတာ့မွ
သားက သိပ္ငယ္ေသးတယ္ေလ
သုံးမိုးသုံးေဆာင္းေတာင္ မျပည့္ေသးတ့ဲ အရြယ္ပါ။
ေလာကႀကီးရဲ႕အခ်ဳိအခါး
ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ႕ အေနအထား
ဘာဆိုဘာမွ မသိေသးတဲ့ အရြယ္ေလးပါပဲ။
ေလာကႀကီးကုိ ေရာက္လာခ့ဲၿပီးေနာက္ပိုင္း
အေမရဲ႕ရင္ခြင္နဲ႔ အိမ္ကပုခက္ကေလးထဲမွာပဲ
တစ္လွည့္စီ ခိုလံႈေနရတာေလ။
ဒါေပမယ့္--
ပုခက္ကေလးမွာ သား မေနရတာ
အခုဆို ရက္သတၱပတ္ သုံးပတ္ေက်ာ္ခ့ဲၿပီ။
ဒီေန႔ေတာ့--
ၾကမ္းျပင္မွာ ပက္လက္ေနတဲ့ သားကုိ
အေမ့က သူ႔ရင္ခြင္ထဲ ေပြ႕ပိုက္လို႔
ေျခလွမ္းက်ဲက်ဲ လွမ္းေနတာ သား သတိျပဳမိတယ္။
ျမင့္တစ္ခါ နိမ့္တစ္လွည့္ အေမရဲ႕ေျခလွမ္းေတြေၾကာင့္
ရင္ခြင္ထဲ တင္းက်ပ္စြာဖက္ထားတဲ့ ၾကားကပဲ
သားခႏၶာေသးေသးေလးက လႈပ္ခါေနလို႔။
အေမ ႐ွဳထုတ္တဲ့ ပင့္သက္ ပူပူ
သားမ်က္ႏွာေပၚ အဆက္မျပတ္ က်ေရာက္လို႔။
တစ္ခါတေလ မ်က္ရည္စက္ပူပူေရာ့ပဲေလ။
အေမရဲ႕ရင္ဘတ္ထဲ မုန္တိုင္းတိုက္ေနဘိအလား
အေမရဲ႕ရင္ဘတ္ထဲ ငလ်င္လႈပ္ေနၿပီဘိအလား
အေမ ေမာဟုိက္ေနၿပီ...
အေမရဲ႕ရင္ဘတ္ထဲမွာလည္း ဆူညံေနၿပီ။
ဪ... သား သတိရၿပီ
အေမက ပန္းနာ ေရာဂါသည္ကုိး။
×××××
အခုက ေရေပၚေလွ်ာက္ေနသံ ၾကားရၿပီ။
ေဟာ... အေမ တစ္ခုခုေပၚ တက္ထိုင္လိုက္ၿပီ။
ဘုရားသခင္ကုိ အေမ တသေနၿပီ။
ေနေရာင္မရိွတာ အပထား...
လေရာင္ေလးေတာင္ ပိတ္ပိတ္ေပ်ာက္ေနတယ္။
အေမေရ ...
ဘာေတြ ျဖစ္ေနလို႔ ဘယ္ကုိဦးတည္သြားေနတာလဲ
ဟစ္ေအာ္ ေမးလိုက္တ့ဲအခါေပါ့
အေမက --
သူ႔သားျမတ္အစုံ ဖုံးအုပ္ထားတဲ့ အဝတ္ကုိ ဟေပးခ့ဲတယ္
သူ႔သားေလး ႏို႔ငတ္ေနတယ္မ်ား ထင္ခ့ဲတာလား။
သားငုိသံကုိ အေမ ဘာသာ မျပန္တတ္ခ့ဲတာ
ဒီတစ္ခါ ပထမဆုံး အႀကိမ္ပါပဲ။
ေဟာ ... အေမ မဟုတ္တဲ့ လူစိမ္းေတြရဲ႕အသံ
မၾကားခ်င္းဘဲ သား နားထဲ ဆူဆူညံညံ။
အေမတိုက္တဲ့ ႏို႔ပူပူ တစ္ေအာင့္စုပ္ၿပီးေနာက္
အေမရဲ႕ ရင္ခြင္ေႏြးေႏြးထဲမွာ သားအိပ္ေပ်ာ္သြားေလၿပီ။
×××××
" ဒုိင္း... ဒုိင္း ... ဒုိင္း ဒုိင္း ..."
အဆက္မျပတ္ ေပါက္ကြဲသံမ်ား
သား ႏိုးေနခ်ိန္ ...
အေမရဲ႕ ရင္ခြင္ထဲမွာ မဟုတ္ေတာ့
ေရငန္ေတြ သားပါးစပ္ထဲသုိ႔ ဒလေဟာ စီးဝင္လုိ႔။
သားကုိ ေရငန္မတိုက္ပါနဲ႔လား
ခုနက အေမတိုက္တဲ့ ႏို႔ပူပူ ေသာက္ခ့ဲတာေလ။
အေမေရ ...သားကုိ ခ်န္ရစ္လို႔ ဘယ္ေရာက္ေနတာလဲ
သားကုိ ေရငန္ အတင္း တိုက္ေနတာ
သား ဝမ္းေတာင္ ေပါက္ကြဲလုမတတ္ ျဖစ္ေနၿပီ။
အေမေရ...သားေနသာတဲ့ အေမရဲ႕ရင္ခြင္ ဘယ္မွာလဲ။
××××
"ရက္စက္လိုက္တာဗ်ာ..."
"လူ႔စိတ္မရိွလိုက္တာဗ်ာ..."
"ဒီကေလးမွာ ဘာအျပစ္ရိွလို႔လဲ..."
"သနားလိုက္တာဗ် ..."
လူစိမ္းေတြ... သားမသိတဲ့ လူေတြ။
ဒီလူေတြ ဘာေျပာေနတာပါလိ္မ့္။
ဘယ္သူက ရက္စက္တာလဲ
ဘယ္သူက လူ႔စိတ္မရိွတာလဲ
သားက ဘာအျပစ္က်ဴးလြန္လို႔ အျပစ္ရိွရမွာလဲ
ဘယ္သူက သနားစရာ ျဖစ္ေနတာလဲ
သား ... နားကုိမလည္ဘူး။
အိပ္ရာကုိ လက္နဲ႔စမ္းေနမွေတာ့
အေမရဲ႕ ေႏြးေထြးတဲ့ ရင္ခြင္အစား
ေအးစက္တဲ့ ရႊံ႕ေျမေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလးပဲ ေတြ႔မိ။
ဟာ!!! ဒီလူေတြ...
သားကုိ ဘယ္ဆီ ခ်ီယူသြားေနတာလဲ
အေမရဲ႕ ႏူးညံ့တဲ့ လက္ေတြလည္း မဟုတ္ဘူး။
ဟာ!!! ပိတ္စျဖဴ ...
သားကုိ ဘာလို႔ ဝတ္ေပးတာလဲ။
ဟာ!!! ေျမတြင္းတစ္ခု ...
ဟာ!!! သားကုိ ထည့္ေပးၿပီ ...
ဟာ!!! ေျမဖို႔ ေပးေနၿပီ ...
အေမေရ ... သားကုိ လာကယ္ပါဦးလား။
ဘာအျပစ္က်ဴးလြန္လို႔ ေျမျမဳပ္ေနတာလဲ။
ဟြန္႔... ဒီလူေတြ ဘယ္သူမွ မေျဖဘူး။
ဪ...သားကုိ ဒင္းတို႔ ဘယ္သူမွ မလိုေတာ့မွ
သားလည္း ေျမႀကီးေအာက္ သြားေနပါရေစ။
အ့ဲဒီအရပ္မွာ--
သားနဲ႔ ပုံပန္းသ႑ာန္တူတဲ့
ဆီးရီးယားက အီလန္ကူရ္ဒီနဲ႔ မိတ္ဖြဲ႔လို႔ေနေတာ့မယ္။
×××××
ဒါေပမယ့္--
ေမာပန္းလို႔ ႐ွဴထုတ္တဲ့
အေမရဲ႕ ပင့္သက္ပူပူ အေၾကာင္း...
ရင္ဘတ္ေပါက္ထြက္လုမတတ္ ဆူညံခ့ဲတဲ့
အေမရဲ႕ ပန္းနာေပါက္ခ့ဲမႈ အေၾကာင္း ...
အေမ က်မိတဲ့ မ်က္ရည္စက္ပူပူေတြ အေၾကာင္း....
"ဒုိင္း...ဒိုင္း" အသံေၾကာင့္
အေမနဲ႔ခြဲကြာခ့ဲရတ့ဲ အေၾကာင္း...
သား ဝမ္းေပါက္ထြက္ေလာက္ေအာင္
ေရငန္ အတင္းတိုက္ေကြၽးခ့ဲတဲ့ အေၾကာင္း...
အရာရာကုိ... အေသးစိတ္...တစ္ခုမက်န္
ဘုရားသခင္ကုိ သား ... တိုင္ေျပာျပမယ္။
သား... ဧကန္ တိုင္ေျပာျပမယ္။
ယ်ာတင္(႐ိုဟင္းသား)
မွတ္ခ်က္ ။ ။ ေမာင္ေတာၿမိဳ႕နယ္ ေျမာက္ပိုင္းမွ ႐ိုဟင္ဂ်ာမ်ား၊ အာဏာပိုင္မ်ား၏ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္မႈကုိ မခံႏိုင္၍ ေလွျဖင့္ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံ ဘဂၤလားေဒ႐ွ္႕သုိ႔ သြားေနစဥ္ ဒီဇင္ဘာလ (၄)ရက္ေန႔၌ ပင္လယ္အလယ္တြင္ ေရတပ္၏ပစ္ခတ္မႈေၾကာင့္ ေလွျမဳပ္ခ့ဲ၍ အသက္ဆုံးသြားခ့ဲ႐ွာသူ ႐ိုဟင္ဂ်ာ ကေလးငယ္မ်ားအေၾကာင္းကုိပံုေဖာ္ၿပီး ခံစားေရးဖြဲ႔ထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။
အ့ဲဒီအရပ္မွာ--
သားနဲ႔ ပုံပန္းသ႑ာန္တူတဲ့
ဆီးရီးယားက အီလန္ကူရ္ဒီနဲ႔ မိတ္ဖြဲ႔လို႔ေနေတာ့မယ္။
×××××
ဒါေပမယ့္--
ေမာပန္းလို႔ ႐ွဴထုတ္တဲ့
အေမရဲ႕ ပင့္သက္ပူပူ အေၾကာင္း...
ရင္ဘတ္ေပါက္ထြက္လုမတတ္ ဆူညံခ့ဲတဲ့
အေမရဲ႕ ပန္းနာေပါက္ခ့ဲမႈ အေၾကာင္း ...
အေမ က်မိတဲ့ မ်က္ရည္စက္ပူပူေတြ အေၾကာင္း....
"ဒုိင္း...ဒိုင္း" အသံေၾကာင့္
အေမနဲ႔ခြဲကြာခ့ဲရတ့ဲ အေၾကာင္း...
သား ဝမ္းေပါက္ထြက္ေလာက္ေအာင္
ေရငန္ အတင္းတိုက္ေကြၽးခ့ဲတဲ့ အေၾကာင္း...
အရာရာကုိ... အေသးစိတ္...တစ္ခုမက်န္
ဘုရားသခင္ကုိ သား ... တိုင္ေျပာျပမယ္။
သား... ဧကန္ တိုင္ေျပာျပမယ္။
ယ်ာတင္(႐ိုဟင္းသား)
မွတ္ခ်က္ ။ ။ ေမာင္ေတာၿမိဳ႕နယ္ ေျမာက္ပိုင္းမွ ႐ိုဟင္ဂ်ာမ်ား၊ အာဏာပိုင္မ်ား၏ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္မႈကုိ မခံႏိုင္၍ ေလွျဖင့္ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံ ဘဂၤလားေဒ႐ွ္႕သုိ႔ သြားေနစဥ္ ဒီဇင္ဘာလ (၄)ရက္ေန႔၌ ပင္လယ္အလယ္တြင္ ေရတပ္၏ပစ္ခတ္မႈေၾကာင့္ ေလွျမဳပ္ခ့ဲ၍ အသက္ဆုံးသြားခ့ဲ႐ွာသူ ႐ိုဟင္ဂ်ာ ကေလးငယ္မ်ားအေၾကာင္းကုိပံုေဖာ္ၿပီး ခံစားေရးဖြဲ႔ထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။
"မငုိပါနဲ႔ သားေလး"
ေရးသားသူ - ယ်ာတင္ (ရုိဟင္းသား)
RB News
18.11.2016
သားေလးေရ...
အိမ္ေတြလည္း မရိွေတာ့ၿပီ။
ခႏၶာမွာပါတဲ့ အဝတ္ကလြဲၿပီး ဘာဆိုဘာမွ မရိွေတာ့တာပါ သား။
သားအေဖလည္း မနက္က အဖမ္းခံရေလၿပီ။
ဒါေပမယ့္ မငုိပါနဲ႔ သားေလး။
သားကုိ တိုက္ႏိုင္တဲ့ သားျမတ္တစ္စုံ
အေမ့မွာ ယခုထိ ရိွႏွင့္ေနတုန္းပဲေလ။
သားေလးေရ...
ဒီဇင္ဘာလ နီးလာေတာ့ ခ်မ္းခိုက္လာတာ မဆန္းပါဘူး။
သဘာဝတရားကုိ အေမတို႔ မလြန္ဆန္ ႏိုင္ဘူးေလ။
ခ်မ္းမယ့္အခ်ိန္မွာ ခ်မ္းမွာပဲ။
ခ်မ္းလြန္းလို႔ သားေလး ခႏၶာကုိ ခ်ဴံးလိုက္တာေတာ့
အေမ့ရင္ထဲ နာက်င္ေစတာေပါ့ သား။
သားကုိ ျခံဳရတဲ့ အဝတ္စုပ္ေတြေတာင္
မီးစားခံဘဝေရာက္ခ့ဲရတာေလ။
ဒါေပမယ့္ မငုိပါနဲ႔ သားေလး။
သားကုိ အေႏြးဓာတ္ေပးႏိုင္တဲ့ ရင္ခြင္တစ္ခု
အေမ့မွာ ယခုထိ ရိွႏွင့္ေနတုန္းပဲေလ။
သားေလးေရ...
သားေလးကုိ လႊဲတဲ့ ပုခက္ကေလးလား။
သားေလးကစားေဖာ္ အ႐ုပ္ေတြလား။
အ့ဲဒါေတြလည္း မီးကုိ မိတ္ဖြဲ႔ရခ့ဲၿပီ။
ဒါေပမယ့္ မငုိပါနဲ႔ သားေလး။
သားကုိ လႊဲႏိုင္တဲ့ လက္ဖဝါးႏွစ္ဖက္
အေမ့မွာ ယခုထိ ရိွႏွင့္ေနတုန္းပဲေလ။
သားေလးေရ...
သားေလးႀကီးလာရင္ အေဖကုိ လိုက္မ႐ွာပါနဲ႔။
သားအေဖက ျပန္လာခြင့္မရတဲ့
မရဏခရီးကုိ ေရာက္ခ့ဲရၿပီ။
သားေလးႀကီးလာရင္ အေမကုိလည္း လိုက္မ႐ွာပါနဲ႔။
အေမလည္း မၾကာခင္
ေလာကႀကီးမွ ေပ်ာက္ကြယ္သြားရလိမ့္မယ္။
မုဒိမ္းက်င့္ခံရတုန္း ဘာလို႔ မတုန္ျပန္ခ့ဲတာလဲ ဆိုၿပီး
သားသာ ခဏခဏ ေမးျဖစ္ခ့ဲရင္
အေမ့မွာ သားကုိ ေျဖစရာ မရိွ ျဖစ္ေနမွာေလ။
သားကုိကယ္ဖို႔ အေမ ေပးဆပ္ရတာ သားရယ္လို႔ေျပာရင္
အ့ဲဒီ အခ်ိန္ သား ဘယ္လိုခံစားေနမလဲ။
အေမ ကုိယ္ခ်င္းစားတတ္တယ္ သား။
တကယ္ေတာ့ အေမ့အတြက္
သားထက္ ဘယ္အရာကမွ မပုိပါဘူး။
တစ္ခုပဲ အေမမွာပါရေစ သား။
သားကုိ အေမ ကယ္ေပးတာ တန္ရေအာင္
အေမတို႔ မတရားခံခ့ဲရတာေတြအတြက္
တရားမွ်တမႈ ေဆာင္က်ဥ္းေပးႏိုင္ဖို႔
တရားသျဖင့္ အစြမ္းကုန္ ႀကိဳးစားပါေလ။
အငုိ တိတ္ပါေတာ့ သားေလး။
သားေလးေရ...
အိမ္ေတြလည္း မရိွေတာ့ၿပီ။
ခႏၶာမွာပါတဲ့ အဝတ္ကလြဲၿပီး ဘာဆိုဘာမွ မရိွေတာ့တာပါ သား။
သားအေဖလည္း မနက္က အဖမ္းခံရေလၿပီ။
ဒါေပမယ့္ မငုိပါနဲ႔ သားေလး။
သားကုိ တိုက္ႏိုင္တဲ့ သားျမတ္တစ္စုံ
အေမ့မွာ ယခုထိ ရိွႏွင့္ေနတုန္းပဲေလ။
သားေလးေရ...
ဒီဇင္ဘာလ နီးလာေတာ့ ခ်မ္းခိုက္လာတာ မဆန္းပါဘူး။
သဘာဝတရားကုိ အေမတို႔ မလြန္ဆန္ ႏိုင္ဘူးေလ။
ခ်မ္းမယ့္အခ်ိန္မွာ ခ်မ္းမွာပဲ။
ခ်မ္းလြန္းလို႔ သားေလး ခႏၶာကုိ ခ်ဴံးလိုက္တာေတာ့
အေမ့ရင္ထဲ နာက်င္ေစတာေပါ့ သား။
သားကုိ ျခံဳရတဲ့ အဝတ္စုပ္ေတြေတာင္
မီးစားခံဘဝေရာက္ခ့ဲရတာေလ။
ဒါေပမယ့္ မငုိပါနဲ႔ သားေလး။
သားကုိ အေႏြးဓာတ္ေပးႏိုင္တဲ့ ရင္ခြင္တစ္ခု
အေမ့မွာ ယခုထိ ရိွႏွင့္ေနတုန္းပဲေလ။
သားေလးေရ...
သားေလးကုိ လႊဲတဲ့ ပုခက္ကေလးလား။
သားေလးကစားေဖာ္ အ႐ုပ္ေတြလား။
အ့ဲဒါေတြလည္း မီးကုိ မိတ္ဖြဲ႔ရခ့ဲၿပီ။
ဒါေပမယ့္ မငုိပါနဲ႔ သားေလး။
သားကုိ လႊဲႏိုင္တဲ့ လက္ဖဝါးႏွစ္ဖက္
အေမ့မွာ ယခုထိ ရိွႏွင့္ေနတုန္းပဲေလ။
သားေလးေရ...
သားေလးႀကီးလာရင္ အေဖကုိ လိုက္မ႐ွာပါနဲ႔။
သားအေဖက ျပန္လာခြင့္မရတဲ့
မရဏခရီးကုိ ေရာက္ခ့ဲရၿပီ။
သားေလးႀကီးလာရင္ အေမကုိလည္း လိုက္မ႐ွာပါနဲ႔။
အေမလည္း မၾကာခင္
ေလာကႀကီးမွ ေပ်ာက္ကြယ္သြားရလိမ့္မယ္။
မုဒိမ္းက်င့္ခံရတုန္း ဘာလို႔ မတုန္ျပန္ခ့ဲတာလဲ ဆိုၿပီး
သားသာ ခဏခဏ ေမးျဖစ္ခ့ဲရင္
အေမ့မွာ သားကုိ ေျဖစရာ မရိွ ျဖစ္ေနမွာေလ။
သားကုိကယ္ဖို႔ အေမ ေပးဆပ္ရတာ သားရယ္လို႔ေျပာရင္
အ့ဲဒီ အခ်ိန္ သား ဘယ္လိုခံစားေနမလဲ။
အေမ ကုိယ္ခ်င္းစားတတ္တယ္ သား။
တကယ္ေတာ့ အေမ့အတြက္
သားထက္ ဘယ္အရာကမွ မပုိပါဘူး။
တစ္ခုပဲ အေမမွာပါရေစ သား။
သားကုိ အေမ ကယ္ေပးတာ တန္ရေအာင္
အေမတို႔ မတရားခံခ့ဲရတာေတြအတြက္
တရားမွ်တမႈ ေဆာင္က်ဥ္းေပးႏိုင္ဖို႔
တရားသျဖင့္ အစြမ္းကုန္ ႀကိဳးစားပါေလ။
အငုိ တိတ္ပါေတာ့ သားေလး။
"ႏွလုံးသားေတြ မီးတင္ရိႈ႕ေနတာ ရပ္တန္႔ပါ"
ေရးသားသူ - ယ်ာတင္ (ရုိဟင္းသား)
RB News
November 17, 2016
ေနအိမ္ဆိုတာ-
ေႏြးေထြးမႈေတြ ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့
လွပၿပီး ခ်မ္းေျမ့စရာေကာင္းတဲ့
အမိုးအကာနဲ႔ ေနစရာေလး တစ္ခုပါ။
မိသားစုဆိုတာ-
ေႏြးေထြးမႈေတြနဲ႔ ခ်ည္ေႏွာင္ထားတဲ့
လွပတဲ့ အစုအဖြဲ႔ေလးတစ္ခုပါ။
မိသားစုဝင္ေတြ-
တစ္စုတစ္ဖြဲ႔ ထမင္း ဝုိင္းစားတာတို႔ ....
သားငယ္ေလးက အေမ့ အေပြ႔အပိုက္ထဲ
အိပ္ေမာရင္း ခ်မ္းေျမ့မႈ စည္းစိမ္ ခံစားတာတို႔ ...
တစ္ေယာက္ကုိ တစ္ေယာက္ စေနာက္ေပ်ာ္ပါးတာတို႔ ...
ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမ အခ်င္းခ်င္း
ခ်စ္စႏိုး ရန္ျဖစ္ရင္း ေမတၱာပြားတာတို႔ ...
အေဖက ႐ိုက္ရင္ အေမ ရင္ထဲတိုးဝင္တာတို႔ ...
အေမက႐ိုက္ရင္ အေဖ့ရင္ထဲ ေျပးဝင္ခိုတာတို႔က
မိသားစု ဝင္ေတြရဲ႕ လုပ္ေနက် သင္ခန္းစာေတြပါပဲ။
အခုေတာ့-
အ့ဲလို ေနအိမ္ေတြကုိ အၿငိဳးႀကီးစြာ မီးတင္ရိႈ႕ေနေတာ့
အ့ဲလို ေမတၱာအသုိက္အျမံဳထဲ ေနေနတဲ့ မိသားစုလည္း
တကြဲတျပား ျဖစ္ေနရတာေပါ့ဟ။
အ့ဲဒီ ေနအိမ္ေတြ မီးရိႈ႕ခံရတာနဲ႔ အတူတူ
မိသားစု ေမတၱာအသုိက္အျမံဳလည္း ျပာက်သြားတယ္
ခ်မ္းေျမ့မႈ အလုံစံုလည္း ျပာက်သြားတယ္
မ်က္ရည္ေတြ က်လြန္းလို႔ ခႏၶာထဲ ေ႐ဓာတ္ခမ္းသြားတယ္။
ၾကည့္ေလ-
အေဖ့ကုိ ႐ိုက္ႏွက္ ဖမ္းဆီးကာ လက္ထိပ္ခတ္၍ ေခၚသြား
အေမက အမ်ဳိးအိမ္တစ္အိမ္မွာ သြားခိုလႈံေနရ
အစ္ကုိက ထြက္ေျပးတိမ္းေ႐ွာင္ေနရ
အစ္မက မုဒိမ္းက်င့္ခံရလို႔ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ စီရင္သြား
ႏို႔စုိ႔ကေလး ညီေမာင္ကုိ အေမ့အေပြ႕ထဲက လုယူၿပီး
တကြၽမ္းကြၽမ္း ေလာင္ေနတဲ့ မီးထဲ ပစ္ခ်
က်ေနာ္ကေတာ့ ျမင္တဲ့အတိုင္းပဲ စပါးစုိက္ခင္းထဲမွာ
အစာေရစာမ့ဲ မ်က္ရည္မွာ အရည့္ျပည့္
ႏွလုံးသားမွာ မီးေတာင္ေပါက္ကြဲေနတာေလ။
ဒီလို တကြဲတျပားျဖစ္ခ့ဲရျခင္း ေနာက္ဆက္တြဲဟာ-
အရယ္အေမာ အစား အငုိအေႂကြး
အခ်မ္းအေျမ့ အစား အပူအပန္
စည္းစိမ္မႈ အစား ဒုကၡခံေနရမႈ
စေသာ ေျပာမဆုံးတဲ့ ေသာကေရာက္မႈ ဝမ္းနည္းရမႈေတြ
နဖူးေတြ႕ ဒူးေတြ႕ ခံစားေနရတာပဲေလ။
ဒီမွာ-
ငါတို႔ရဲ႕ ေမတၱာ အသုိက္အျမံဳေလး
ငါတို႔ရဲ႕ မိုးကာ ခ်မ္းကာ ေနအိမ္ေလး
ငါတို႔ရဲ႕ မိသားစု ခိုစရာေလးကုိ မီးတင္ရိႈ႕ေနတာေတြ
ေက်းဇူးျပဳၿပီး ဆက္လက္မက်ဴးလြန္ပါနဲ႔ဟ။
အ့ဲဒီ ေနအိမ္ေတြနဲ႔ မီးရိႈ႕ခံရတာနဲ႔ အတူတူ
ငါတို႔ ႏွလုံးသားေတြလည္း အတူတူ ေလာင္ကြၽမ္းသြားလို႔ပါ။
ေက်းဇူးျပဳၿပီး-
ငါတို႔အိမ္ေတြ ... ငါတို႔ ႏွလုံးသားေတြကုိ
အၿငိဳးတႀကီး မီးတင္ရိႈ႕ေနတာေတြ
ရပ္-တန္႔-က ရပ္-တန္႔-ပါ-ေတာ့။
သင္တို႔ လူသားဆန္ရင္ေပါ့ေလ။
![]() |
| (ဓါတ္ပုံ - စုိးေဇယ်ာထြန္း / ရုိက္တာ) |
ငါတို႔အေပၚ ျဖတ္သန္းသြားခ့ဲၿပီ
ေမာင္ဇာနည္ (MYARF)
RB ကဗ်ာ
30.10.2016
နာမည္ေတာင္ မမွည့္ရေသးတဲ့ ႏို႔စို႔ကေလးကုိ
မိခင္ရင္အုံထဲက ဆတ္ခနဲ လုယူၿပီး
တဝုန္းဝုန္း ေလာင္ၿမိဳက္ေနတဲ့ မီးလွ်ံထဲ ပစ္ခ်ေတာ့
အၿငိဳးႀကီးစြာ ေလာင္ကြ်မ္းျခင္းခံလုိက္ရတယ္။
ထိုက့ဲသုိ႔ေသာ အခ်ိန္အခါလည္း
ငါတို႔အေပၚ ျဖတ္သန္းသြားခ့ဲၿပီ။
ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ အစာေရစာျပတ္လပ္လို႔
ေဘးမကင္းတာကုိ သိရက္သားနဲ႔
ဘဝဆိုးက လြတ္ေျမာက္ဖို႔အေရး
မခိုင္ခန္႔တဲ့ စက္ေလွေပၚတက္လိုက္ရေပမယ့္
ေနာက္ဆံုး မီွခိုရာကမ္းကို မေရာက္ႏိုင္ဘဲ
တစ္မိသားစုလုံး ပင္လယ္ထဲနစ္ျမဳပ္ခံလိုက္ရတယ္။
ထိုက့ဲသုိ႔ေသာ အခ်ိန္အခါလည္း
ငါတို႔အေပၚ ျဖတ္သန္းသြားခဲ့ၿပီ။
ကုိယ္ဝန္ေဆာင္ သုံးလတာ ကာလ
အျပစ္ကင္းစင္တဲ့ အမ်ဳိးသမီးေလးဟာ
စစ္သားေတြရဲ႕အုပ္စုဖြဲ႔ တျပံဳးျပံဳး တဏွာေျဖခ့ဲမႈေအာက္
ေသြးတသြင္သြင္ျဖင့္ ကိုယ္ဝန္ဖ်က္ခံလိုက္ရတယ္။
ထိုက့ဲသုိ႔ေသာ အခ်ိန္အခါလည္း
ငါတို႔အေပၚ ျဖတ္သန္းသြားခဲ့ျပီ။
ဘဝရဲ့ အခ်ဳိအခါးေတာင္ မသိေသးတဲ့
ခ်စ္စရာ ခုႏွစ္တန္းေက်ာင္းသားကေလး
စစ္သားေတြရဲ႕ အနီးကပ္ ပစ္ခတ္ခံရၿပီး
အေၾကာင္းမ့ဲ အသက္႐ံႈးဆံုးခံလိုက္ရတယ္။
ထိုက့ဲသုိ႔ေသာ အခ်ိန္အခါလည္း
ငါတို႔အေပၚ ျဖတ္သန္းသြားခဲ့ၿပီ။
မိမိ ခိုစရာအိမ္ေလး မီးရိႈ႕ခံရလို႔
အိုးမ့ဲအိမ္မဲ့ေနတဲ့ အပ်ဳိစင္မိန္းကေလး
နီးစပ္ရာ ေဆြမ်ဳိး ေနအိမ္ကုိ ေျပးခိုလံႈခ်ိန္
စီးနင္းဝင္လာတဲ့ စစ္သားေတြရဲ႕
အၾကိမ္ၾကိမ္အုပ္စုဖြဲ႕ မုဒိမ္းက်င့္ခံရကာ
ေဆးကုသမႈ ခံယူခြင့္မသာခ့ဲတဲ့ေနာက္
ေလာကႀကီးကုိ ေက်ာခိုင္းသြားခ့ဲရတယ္။
ထိုက့ဲသုိ႔ေသာ အခ်ိန္အခါလည္း
ငါတို႔အေပၚ ျဖတ္သန္းသြားခဲ့ၿပီ။
ရြာလံုးကြၽတ္ မီး႐ိႈ႕ခံရစဥ္
အိုမင္းမစြမ္း ျဖစ္ေနတဲ့ အဘိုးအဘြားေတြ
႐ုန္းထြက္လာႏိုင္ျခင္း မတတ္နိုင္႐ွာတဲ့အခါ
မီးေတာင္အလား ေလာင္ၿမိဳက္ေနတဲ့ မီးထဲ
ျပာက်သြားခ့ဲ ရတယ္။
ထိုက့ဲသုိ႔ေသာ အခ်ိန္အခါလည္း
ငါတို႔အေပၚ ျဖတ္သန္းသြားခ့ဲၿပီ။
ဪ... ငါတို႔အေပၚ
ဒီေလာက္ေတာင္ ျဖတ္သန္းသြားခ့ဲျပီလား။
ညွဥ္းပန္းႏိွပ္စက္ခံရမႈမွာ နိႈင္းစရာဆိုလို႔
ေဟာဒီက ငါတို႔နဲ႔ငါတို႔သာ ရိွမယ္ထင္တယ္။
ဒါေပမယ့္...
ျဖစ္ခ့ဲျပီးသမွ် အရာရာကုိ
ေလာကဓံရဲ႕စမ္းသပ္မႈလို႔ မွတ္ယူရင္း
ခံစားခ်က္ခါးခါးေလးေတြကို
သည္းခံမႈနဲ႔ အေပးအယူလုပ္ရင္း
ဘဝကုိ အသက္ဆက္ေနရတဲ့ ငါတို႔ကုိ
အၾကမ္းဖက္သမား သမုတ္ေနတာကေတာ့
ခင္ဗ်ားတို႔ သိပ္လြန္လြန္းပါတယ္ဗ်။
႐ုိ-ဘဝ ျပကၡဒိန္
ေရးသားသူ - ရုိဟင္းစုိးမုိး၀င္း
RB ကဗ်ာ
23.10.2016
( ၁ )
ဘဝ ႕ ႕ ႕
႐ုိဟင္ဂ်ာ့ဘဝတဲ႔ ႕ ႕ ႕
ႏွစ္ေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္ ျပည္တြင္းစစ္မွာ
ႏွိပ္စက္မွဳဒဏ္အလီလီကုိ ရင္ဝယ္ပုိက္လာခဲ႔ရ
ခ်ဳိးျဖဴ ငွက္ရဲ႕ ကူသံသာကုိ
နားစြင့္ဖုိ႔ တေမွ်ာ္ေမွ်ာ္နဲ႔။
( ၂ )
ၾကံၾကံဖန္ဖန္ ဖန္တီးထားတဲ႔ သံဆူးစက္ကြင္းထဲ
ရံဖန္ရံခါ ေဝ႔လည္ကာျဖင့္
တစ္ဘဝစာ ေသြးနဲ႔ေခြ်းနဲ႔ ရင္းခဲ့တဲ့
ဘဝစုိက္ခင္းၾကီးဟာ
အျမစ္ျပဳတ္မတတ္ နင္းေခ်ခံရျပီ ။
( ၃ )
အိပ္ေရးမဝတဲ႔ စကၡဳ အလႊာထဲ
ေခြးေသဝက္ေသ ေသၾကရတဲ့
ငါ့လူမ်ဳိးရဲ႕ အနိ႒ာ႐ုံျမင္ကြင္းၾကီးဟာ
ေဟာလီးဝုဒ္ ဇတ္ကားေကာင္းတစ္ကားလုိ
ဘဝ ႕ ႕ ႕
႐ုိဟင္ဂ်ာ့ဘဝတဲ႔ ႕ ႕ ႕
ႏွစ္ေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္ ျပည္တြင္းစစ္မွာ
ႏွိပ္စက္မွဳဒဏ္အလီလီကုိ ရင္ဝယ္ပုိက္လာခဲ႔ရ
ခ်ဳိးျဖဴ ငွက္ရဲ႕ ကူသံသာကုိ
နားစြင့္ဖုိ႔ တေမွ်ာ္ေမွ်ာ္နဲ႔။
( ၂ )
ၾကံၾကံဖန္ဖန္ ဖန္တီးထားတဲ႔ သံဆူးစက္ကြင္းထဲ
ရံဖန္ရံခါ ေဝ႔လည္ကာျဖင့္
တစ္ဘဝစာ ေသြးနဲ႔ေခြ်းနဲ႔ ရင္းခဲ့တဲ့
ဘဝစုိက္ခင္းၾကီးဟာ
အျမစ္ျပဳတ္မတတ္ နင္းေခ်ခံရျပီ ။
( ၃ )
အိပ္ေရးမဝတဲ႔ စကၡဳ အလႊာထဲ
ေခြးေသဝက္ေသ ေသၾကရတဲ့
ငါ့လူမ်ဳိးရဲ႕ အနိ႒ာ႐ုံျမင္ကြင္းၾကီးဟာ
ေဟာလီးဝုဒ္ ဇတ္ကားေကာင္းတစ္ကားလုိ
ၾကည့္႐ွဳရ ရသေျမွာက္ရဲ႕လားလုိ႕
ရင္နာေၾကကြဲစြာ စစ္တမ္းေကာက္ခ်င္မိပါရဲ႕ ။
( ၄ )
ငွက္ကေလးေတြေတာင္
ေနဝင္ခ်ိန္ဆုိ အိပ္တန္းတက္ဝံ႔ျပီ
လိေမၼာ္ေရာင္ျဖာက်တဲ႔ ဆည္းဆာမွာ
ငါ့လူမ်ဳိးေတြဟာ ႕ ႕ ႕
သားပုိက္ေကာင္တစ္ေကာင္လုိ
ရင္ေသြးေလးေတြကုိ ရင္ဝယ္ပုိက္ကာျဖင့္
အသက္လု စြန္႔ေျပးၾကရတဲ႔ ေခတ္ေရစီးက
ပသာဒဂုဏ္ေျမွာက္ပါရဲ႕ဟင္! ။
( ၅ )
မင္ရည္က်ဲသြားရမယ့္ ဒုိင္ယာရီမွာ
ရင့္ေနတဲ႔အနာေတြက တသြင္သြင္စီးလာေနက်
ေသြးစြန္းေတြနဲ႕ ျခစ္ရာထင္ခဲ႔ျပီ ။
( ၆ )
ကုိးရီးယားဇာတ္လမ္းတြဲလုိ ရသမေျမွာက္တဲ႕
ရင္နင့္ဖြယ္ ႐ုိ_ဇာတ္လမ္းေတြ
မွ်ေဝခ်င္တာက တပုံၾကီး႐ွိျငားလဲ
ထိမိေအာင္ ခ်ျပဖုိ႔
စကားလုံးက ႐ွာရခက္ေသးရဲ႕ ။
( ၇ )
စာနာစိတ္ညႊန္းကိန္း ေမတၱာဓာတ္ထိန္း ၊
လူသားစိတ္တည္ အမုန္းဓာတ္ျပယ္တဲ႕
ျပကၡဒိန္တစ္ခုကုိ
ေသငယ္ေဇာေမ်ာေနစဥ္ခဏဝယ္
ေတြ႕ျမင္ရပါေစသား ႕ ႕ ႕ ။
ရင္နာေၾကကြဲစြာ စစ္တမ္းေကာက္ခ်င္မိပါရဲ႕ ။
( ၄ )
ငွက္ကေလးေတြေတာင္
ေနဝင္ခ်ိန္ဆုိ အိပ္တန္းတက္ဝံ႔ျပီ
လိေမၼာ္ေရာင္ျဖာက်တဲ႔ ဆည္းဆာမွာ
ငါ့လူမ်ဳိးေတြဟာ ႕ ႕ ႕
သားပုိက္ေကာင္တစ္ေကာင္လုိ
ရင္ေသြးေလးေတြကုိ ရင္ဝယ္ပုိက္ကာျဖင့္
အသက္လု စြန္႔ေျပးၾကရတဲ႔ ေခတ္ေရစီးက
ပသာဒဂုဏ္ေျမွာက္ပါရဲ႕ဟင္! ။
( ၅ )
မင္ရည္က်ဲသြားရမယ့္ ဒုိင္ယာရီမွာ
ရင့္ေနတဲ႔အနာေတြက တသြင္သြင္စီးလာေနက်
ေသြးစြန္းေတြနဲ႕ ျခစ္ရာထင္ခဲ႔ျပီ ။
( ၆ )
ကုိးရီးယားဇာတ္လမ္းတြဲလုိ ရသမေျမွာက္တဲ႕
ရင္နင့္ဖြယ္ ႐ုိ_ဇာတ္လမ္းေတြ
မွ်ေဝခ်င္တာက တပုံၾကီး႐ွိျငားလဲ
ထိမိေအာင္ ခ်ျပဖုိ႔
စကားလုံးက ႐ွာရခက္ေသးရဲ႕ ။
( ၇ )
စာနာစိတ္ညႊန္းကိန္း ေမတၱာဓာတ္ထိန္း ၊
လူသားစိတ္တည္ အမုန္းဓာတ္ျပယ္တဲ႕
ျပကၡဒိန္တစ္ခုကုိ
ေသငယ္ေဇာေမ်ာေနစဥ္ခဏဝယ္
ေတြ႕ျမင္ရပါေစသား ႕ ႕ ႕ ။
အသတ္ခံ သားႏွစ္ေယာက္ မိခင္၏ အျဖစ္
ေရးသားသူ - ယ်ာတင္ (ရုိဟင္းသား)
RB ကဗ်ာ
14.10.2016
ထိုေန႔မနက္က မိုးေတြ တဖြဲ႔ဖြဲ႔ရြာလို႔
ေနမင္းကလည္း ပုံမွန္ပဲ အေ႐ွ႕ရပ္ဝန္းမွထြက္လာခ့ဲၿပီ။
ပုံမွန္မဟုတ္တာ တစ္ခုလည္း က်မတို႔အတြက္ ျဖစ္ခ့ဲသည္။
က်မတို႔ရြာေလးကုိ စစ္သားေတြက ဝုိင္းလိုက္တာေလ။
ဒီေတာ့--
အိမ္နီးနားခ်င္းလို က်မမိသားစုလည္း အိမ္ထဲမွာ ေနၾကရတာေပါ့။
အျပင္ဘယ္သူ ထြက္ရဲမွာေလေနာ္။
စစ္သားေတြ ေနရာယူထားပုံက တတိယကမာၻစစ္ ဆင္ႏႊဲမည့္ သ႑ာန္။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ျဖစ္--
သားႏွစ္ေယာက္နဲ႔ အလည္ေရာက္လာတဲ့ သားမက္ အတြက္ မနက္စာအျဖစ္
မေန႔ညက ႂကြင္းက်န္ခ့ဲတဲ့ ထမင္းကုိ
က်မ ေၾကာ္ေနခ့ဲသည္။
အိမ္နီးနားခ်င္းေတြရဲ႕ တီးတိုးသံေတြ
က်မနားထဲ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ဝင္လာခ့ဲတာကုိ နားစြင့္ေနရင္းေပါ့။
"စစ္သားေတြ မ်ားလိုက္တာ
ဘာလုပ္မလဲ မသိဘူးေနာ္တဲ့"။
က်မ စုိးရိမ္ခ့ဲေပမယ့္ လြန္ကဲျခင္း အလ်ဥ္းမရိွ။
စစ္သားေတြ အိမ္ကုိလာဝင္စစ္လည္း စိတ္ပူစရာမရိွဘူး။
က်မတို႔ အိမ္မွာ ႏိုင္ငံေတာ္အက်ဳိးယုတ္မယ့္ ဘာဆိုဘာမွ မရိွ။
အေျခအေနကုိ နားစြင့္ ေစာင့္ဆိုင္းရင္း
မိသားစုအတြက္ မနက္စာကုိ က်မျပင္ဆင္ေနဆဲပါ။
ေနာက္ နာရီတစ္ခ်ဳိ႕စာ အနာဂါတ္ကုိပဲ
က်မ ႀကိဳတင္သိရိွ ခ့ဲလွ်င္။
၉ ရက္ေန႔ညမွာ ျဖစ္ပြားခ့ဲတဲ့ ေနရာနဲ႔ က်မတို႔ရြာက
၆ မိုင္ေတာင္ ေဝးေနသည္ကုိး။
က်မတို႔ရြာနဲ႔ ဘာမွမဆိုင္ဘူး။
စစ္သားက စစ္ေဆးေရးဝင္လုပ္လည္း က်မစိတ္မပူဘူး။
ေတြးမိတုန္း အသံတစ္ခုထက္ေပၚလို႔လား
အသံထြက္လာရာကုိ လွည့္ၾကည့္ေတာ့
က်မတို႔အိမ္ေ႐ွ႕ၾကမ္းျပင္ေပၚ စစ္သားတစ္စု
က်မၾကက္သီးေတြ ျဖန္းခနဲ ထလို႔။
ေၾကာက္ရြံ႕မႈက အသည္းႏွလုံးကုိ ေအးခနဲျဖစ္ေစလို႔။
ေၾကာ္ေနတဲ့ ထမင္းကုိ ေမႊေနတဲ့ ေယာက္မ
က်မလက္ထဲက ျပဳတ္က်သြားခ့ဲၿပီ။
က်မ ခႏၶာက ဘာလို႔တုန္လာခ့ဲသလဲ။
နႈတ္ဖ်ားကလည္း အသံမထြက္လာဘူးေလ။
ဆံြ႔အ ျဖစ္ေနခ်ိန္ကာလ
က်မ သားႏွစ္ေယာက္နဲ႔ သားမက္ကုိ
စစ္သားေတြက အိမ္ကေခၚထုတ္ၿပီး ေခၚသြားၿပီ။
စစ္သားေခၚရာ လိုက္ေနတဲ့
သားႏွစ္ေယာက္နဲ႔သားမက္ေနာက္ လိုက္ရမလား။
က်မ သားႏွစ္ေယာက္နဲ႔ သားမက္မွာ
ဘာအျပစ္ရိွလို႔ပါလိမ့္လို႔ စစ္သားေတြကုိ ေမးရမလား။
အေတြးက ေခါင္းထဲ သေႏၶတည္လာခ်ိန္မွာပဲ
သားႏွစ္ေယာက္နဲ႔ သားမက္တို႔က မနီးမေဝးသုိ႔ေရာက္ေလၿပီ။
ေ႐ွ႕နဲ႔ေနာက္က စစ္သားေတြရဲ႕ အလယ္မွာ
က်မ သားႏွစ္ေယာက္နဲ႔ သားမက္ပါ။
အသိတရားေခါင္းထဲ ေရာက္လာခ်ိန္
က်မ သားနဲ႔ သားမက္ေနာက္ ေျပးသြားဖို႔ ဟန္ျပင္သည္။
ေနမင္းကလည္း ပုံမွန္ပဲ အေ႐ွ႕ရပ္ဝန္းမွထြက္လာခ့ဲၿပီ။
ပုံမွန္မဟုတ္တာ တစ္ခုလည္း က်မတို႔အတြက္ ျဖစ္ခ့ဲသည္။
က်မတို႔ရြာေလးကုိ စစ္သားေတြက ဝုိင္းလိုက္တာေလ။
ဒီေတာ့--
အိမ္နီးနားခ်င္းလို က်မမိသားစုလည္း အိမ္ထဲမွာ ေနၾကရတာေပါ့။
အျပင္ဘယ္သူ ထြက္ရဲမွာေလေနာ္။
စစ္သားေတြ ေနရာယူထားပုံက တတိယကမာၻစစ္ ဆင္ႏႊဲမည့္ သ႑ာန္။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ျဖစ္--
သားႏွစ္ေယာက္နဲ႔ အလည္ေရာက္လာတဲ့ သားမက္ အတြက္ မနက္စာအျဖစ္
မေန႔ညက ႂကြင္းက်န္ခ့ဲတဲ့ ထမင္းကုိ
က်မ ေၾကာ္ေနခ့ဲသည္။
အိမ္နီးနားခ်င္းေတြရဲ႕ တီးတိုးသံေတြ
က်မနားထဲ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ဝင္လာခ့ဲတာကုိ နားစြင့္ေနရင္းေပါ့။
"စစ္သားေတြ မ်ားလိုက္တာ
ဘာလုပ္မလဲ မသိဘူးေနာ္တဲ့"။
က်မ စုိးရိမ္ခ့ဲေပမယ့္ လြန္ကဲျခင္း အလ်ဥ္းမရိွ။
စစ္သားေတြ အိမ္ကုိလာဝင္စစ္လည္း စိတ္ပူစရာမရိွဘူး။
က်မတို႔ အိမ္မွာ ႏိုင္ငံေတာ္အက်ဳိးယုတ္မယ့္ ဘာဆိုဘာမွ မရိွ။
အေျခအေနကုိ နားစြင့္ ေစာင့္ဆိုင္းရင္း
မိသားစုအတြက္ မနက္စာကုိ က်မျပင္ဆင္ေနဆဲပါ။
ေနာက္ နာရီတစ္ခ်ဳိ႕စာ အနာဂါတ္ကုိပဲ
က်မ ႀကိဳတင္သိရိွ ခ့ဲလွ်င္။
၉ ရက္ေန႔ညမွာ ျဖစ္ပြားခ့ဲတဲ့ ေနရာနဲ႔ က်မတို႔ရြာက
၆ မိုင္ေတာင္ ေဝးေနသည္ကုိး။
က်မတို႔ရြာနဲ႔ ဘာမွမဆိုင္ဘူး။
စစ္သားက စစ္ေဆးေရးဝင္လုပ္လည္း က်မစိတ္မပူဘူး။
ေတြးမိတုန္း အသံတစ္ခုထက္ေပၚလို႔လား
အသံထြက္လာရာကုိ လွည့္ၾကည့္ေတာ့
က်မတို႔အိမ္ေ႐ွ႕ၾကမ္းျပင္ေပၚ စစ္သားတစ္စု
က်မၾကက္သီးေတြ ျဖန္းခနဲ ထလို႔။
ေၾကာက္ရြံ႕မႈက အသည္းႏွလုံးကုိ ေအးခနဲျဖစ္ေစလို႔။
ေၾကာ္ေနတဲ့ ထမင္းကုိ ေမႊေနတဲ့ ေယာက္မ
က်မလက္ထဲက ျပဳတ္က်သြားခ့ဲၿပီ။
က်မ ခႏၶာက ဘာလို႔တုန္လာခ့ဲသလဲ။
နႈတ္ဖ်ားကလည္း အသံမထြက္လာဘူးေလ။
ဆံြ႔အ ျဖစ္ေနခ်ိန္ကာလ
က်မ သားႏွစ္ေယာက္နဲ႔ သားမက္ကုိ
စစ္သားေတြက အိမ္ကေခၚထုတ္ၿပီး ေခၚသြားၿပီ။
စစ္သားေခၚရာ လိုက္ေနတဲ့
သားႏွစ္ေယာက္နဲ႔သားမက္ေနာက္ လိုက္ရမလား။
က်မ သားႏွစ္ေယာက္နဲ႔ သားမက္မွာ
ဘာအျပစ္ရိွလို႔ပါလိမ့္လို႔ စစ္သားေတြကုိ ေမးရမလား။
အေတြးက ေခါင္းထဲ သေႏၶတည္လာခ်ိန္မွာပဲ
သားႏွစ္ေယာက္နဲ႔ သားမက္တို႔က မနီးမေဝးသုိ႔ေရာက္ေလၿပီ။
ေ႐ွ႕နဲ႔ေနာက္က စစ္သားေတြရဲ႕ အလယ္မွာ
က်မ သားႏွစ္ေယာက္နဲ႔ သားမက္ပါ။
အသိတရားေခါင္းထဲ ေရာက္လာခ်ိန္
က်မ သားနဲ႔ သားမက္ေနာက္ ေျပးသြားဖို႔ ဟန္ျပင္သည္။
မိုးႀကိဳးပစ္သံအလား အသံတစ္သံ
က်မ နားထဲသုိ႔ တစ္ခ်ိန္တည္း ဝင္လာခ့ဲသည္။
က်မ ဒူးေတြ တုန္လြန္းေနၿပီး
ေျခလွမ္းေတြ ရပ္သြားခ့ဲၿပီ။
က်မ ၾကမ္းျပင္ေပၚ ဗုန္းဗုန္း လဲက်သြားေလၿပီ။
က်မ သားႏွစ္ေယာက္နဲ႔ သားမက္ေတြ ဘယ္မွာလဲ။
အားယူကာ စဥ္းစားတုန္းေပါ့
ဒုတိယေျမာက္ ေသနတ္ပစ္သံ
က်မနားထဲသုိ႔ ခါးသီးစြာ ဝင္ေရာက္လာခ့ဲၿပီ။
က်မ အသိတရားေတြလည္း
ဒုတိယေျမာက္ ေသနတ္ပစ္သံနဲ႔အတူ တံုးသြားခ့ဲၿပီေလ။
အခ်ိန္က မနက္ ၉ နာရီခြဲခန္႔
က်မ လက္ႏွစ္ဖက္က ေဘးဘီဝဲယာကုိ စမ္းကုိင္မိ။
စိုစြတ္ေနတာက က်မ အဝတ္အစားမ်ား
ေခါင္းေပၚက ဆံေကသာမ်ား
မ်က္စိကုိ အားယူဖြင့္မိခ်ိန္
သမီးက ကတိုက္ကရ ေမးလာသည္
"အေမသတိရၿပီးလားတဲ့"။
က်မ ဘယ္မွာလဲ
က်မ သားႏွစ္ေယာက္နဲ႔ သားမက္ ဘယ္မွာလဲ
စစ္သားေတြေရာ ဘယ္မွာလဲ။
က်မ ေဘးနားက သမီးရဲ႕မ်က္လုံးေတြေတာ့
ေရကန္ ျဖစ္ေနၿပီ။
ေျမးေလးေတြကလည္း ငုိေနသည္။
က်မ အိမ္မွာ ဘာျဖစ္ေနတာလဲ
က်မ ေသခ်ာ စဥ္းစားရခက္ေန၏။
အသံေတြ ဗေလာင္ဆူေနၿပီ။
က်မ မၾကားခ်င္ဆုံး အသံမ်ား က်မနားထဲ တိုးေဖာက္လာသည္။
"သား ႏွစ္ေယာက္နဲ႔ သားမက္ရဲ႕ အေလာင္းေတြ
ေျမႀကီးေပၚ လဲေလ်ာင္းေနၿပီ"တဲ့။
"ဘာ!!!"
က်မ ထလာခ့ဲသည္။
လူေတြ က်မကုိ တင္းက်ပ္စြာ ဖက္ထား၏။
က်မ ဟစ္ငုိခြင့္ရခ်င္လည္း
လူတစ္ေယာက္က က်မပါးစပ္ကုိ သူ႔လက္နဲ႔ အတင္း ပိတ္ထားလိုက္သည္။
အသံထြက္ရင္ ျပန္ေရာက္လာမယ္တဲ့။
"က်မ သားေတြနဲ႔ သားမက္ကုိ ယူလာေပးပါ"
က်မ ေတာင္းဆိုခ်က္ ဘယ္သူမွ ျဖည့္ဆည္းမေပး။
ဘယ္သူမွ အိမ္ျပင္ မထြက္ရဲဘူးေျပာသည္။
က်မ အရာရာကုိ နားလည္လာခ့ဲၿပီ။
ၿပီးလွ်င္ က်မ အိပ္ေမာက်သြားတာလား
ဒုတိယအႀကိမ္ သတိလစ္သြားတာလား
က်မ ဘယ္သိမလဲ။
က်မ ႏိုးလာခ်ိန္မွာ
က်မ ေၾကာ္ထားတဲ့ ထမင္းၾကာ္ကုိေတြ႕သည္
အ့ဲဒီထမင္းေၾကာ္ကုိ ေကြၽးမယ့္ က်မသားေတြနဲ႔ သားမက္ကုိေတာ့
က်မ မေတြ႔ခ့ဲရပါ။
"အေလာင္းကုိ စစ္သားေတြ ကားေပၚတင္ၿပီး ယူသြားတယ္"
ထိုစကားတစ္စြန္႔တစ္ပဲ က်မနားထဲ
ယေန႔ထိ တစ္ရစ္ရစ္ က်န္ေနဆဲပါ။
က်မသားေတြနဲ႔ သားမက္ကုိေတြ႔ရင္
အိမ္ျပန္လာၾကဖို႔ ေျပာေပးပါ။
က်မ သူတို႔ကုိ--
ျပင္းျပင္းျပျပ သတိရေနတယ္လို႔လည္း
ေျပာျဖစ္ေအာင္ ေျပာေပးပါေနာ္။
* ေအာက္တိုဘာလ (၁၀) ရက္ေန႔၌ စစ္သားမ်ားက အိမ္မွေခၚထုတ္ၿပီး အနီးကပ္ ေသနတ္ပစ္ သတ္ျဖတ္လိုက္သည့္ ၁၃ ႏွစ္အရြယ္ႏွင့္ ၂၀ ႏွစ္အရြယ္ အျပစ္မ့ဲ ကေလးမ်ား၏ မိခင္ေနရာကုိ ဝင္ခံစားၿပီးေရးဖြဲ႔ပါသည္။
က်မ နားထဲသုိ႔ တစ္ခ်ိန္တည္း ဝင္လာခ့ဲသည္။
က်မ ဒူးေတြ တုန္လြန္းေနၿပီး
ေျခလွမ္းေတြ ရပ္သြားခ့ဲၿပီ။
က်မ ၾကမ္းျပင္ေပၚ ဗုန္းဗုန္း လဲက်သြားေလၿပီ။
က်မ သားႏွစ္ေယာက္နဲ႔ သားမက္ေတြ ဘယ္မွာလဲ။
အားယူကာ စဥ္းစားတုန္းေပါ့
ဒုတိယေျမာက္ ေသနတ္ပစ္သံ
က်မနားထဲသုိ႔ ခါးသီးစြာ ဝင္ေရာက္လာခ့ဲၿပီ။
က်မ အသိတရားေတြလည္း
ဒုတိယေျမာက္ ေသနတ္ပစ္သံနဲ႔အတူ တံုးသြားခ့ဲၿပီေလ။
အခ်ိန္က မနက္ ၉ နာရီခြဲခန္႔
က်မ လက္ႏွစ္ဖက္က ေဘးဘီဝဲယာကုိ စမ္းကုိင္မိ။
စိုစြတ္ေနတာက က်မ အဝတ္အစားမ်ား
ေခါင္းေပၚက ဆံေကသာမ်ား
မ်က္စိကုိ အားယူဖြင့္မိခ်ိန္
သမီးက ကတိုက္ကရ ေမးလာသည္
"အေမသတိရၿပီးလားတဲ့"။
က်မ ဘယ္မွာလဲ
က်မ သားႏွစ္ေယာက္နဲ႔ သားမက္ ဘယ္မွာလဲ
စစ္သားေတြေရာ ဘယ္မွာလဲ။
က်မ ေဘးနားက သမီးရဲ႕မ်က္လုံးေတြေတာ့
ေရကန္ ျဖစ္ေနၿပီ။
ေျမးေလးေတြကလည္း ငုိေနသည္။
က်မ အိမ္မွာ ဘာျဖစ္ေနတာလဲ
က်မ ေသခ်ာ စဥ္းစားရခက္ေန၏။
အသံေတြ ဗေလာင္ဆူေနၿပီ။
က်မ မၾကားခ်င္ဆုံး အသံမ်ား က်မနားထဲ တိုးေဖာက္လာသည္။
"သား ႏွစ္ေယာက္နဲ႔ သားမက္ရဲ႕ အေလာင္းေတြ
ေျမႀကီးေပၚ လဲေလ်ာင္းေနၿပီ"တဲ့။
"ဘာ!!!"
က်မ ထလာခ့ဲသည္။
လူေတြ က်မကုိ တင္းက်ပ္စြာ ဖက္ထား၏။
က်မ ဟစ္ငုိခြင့္ရခ်င္လည္း
လူတစ္ေယာက္က က်မပါးစပ္ကုိ သူ႔လက္နဲ႔ အတင္း ပိတ္ထားလိုက္သည္။
အသံထြက္ရင္ ျပန္ေရာက္လာမယ္တဲ့။
"က်မ သားေတြနဲ႔ သားမက္ကုိ ယူလာေပးပါ"
က်မ ေတာင္းဆိုခ်က္ ဘယ္သူမွ ျဖည့္ဆည္းမေပး။
ဘယ္သူမွ အိမ္ျပင္ မထြက္ရဲဘူးေျပာသည္။
က်မ အရာရာကုိ နားလည္လာခ့ဲၿပီ။
ၿပီးလွ်င္ က်မ အိပ္ေမာက်သြားတာလား
ဒုတိယအႀကိမ္ သတိလစ္သြားတာလား
က်မ ဘယ္သိမလဲ။
က်မ ႏိုးလာခ်ိန္မွာ
က်မ ေၾကာ္ထားတဲ့ ထမင္းၾကာ္ကုိေတြ႕သည္
အ့ဲဒီထမင္းေၾကာ္ကုိ ေကြၽးမယ့္ က်မသားေတြနဲ႔ သားမက္ကုိေတာ့
က်မ မေတြ႔ခ့ဲရပါ။
"အေလာင္းကုိ စစ္သားေတြ ကားေပၚတင္ၿပီး ယူသြားတယ္"
ထိုစကားတစ္စြန္႔တစ္ပဲ က်မနားထဲ
ယေန႔ထိ တစ္ရစ္ရစ္ က်န္ေနဆဲပါ။
က်မသားေတြနဲ႔ သားမက္ကုိေတြ႔ရင္
အိမ္ျပန္လာၾကဖို႔ ေျပာေပးပါ။
က်မ သူတို႔ကုိ--
ျပင္းျပင္းျပျပ သတိရေနတယ္လို႔လည္း
ေျပာျဖစ္ေအာင္ ေျပာေပးပါေနာ္။
* ေအာက္တိုဘာလ (၁၀) ရက္ေန႔၌ စစ္သားမ်ားက အိမ္မွေခၚထုတ္ၿပီး အနီးကပ္ ေသနတ္ပစ္ သတ္ျဖတ္လိုက္သည့္ ၁၃ ႏွစ္အရြယ္ႏွင့္ ၂၀ ႏွစ္အရြယ္ အျပစ္မ့ဲ ကေလးမ်ား၏ မိခင္ေနရာကုိ ဝင္ခံစားၿပီးေရးဖြဲ႔ပါသည္။
"RSO အၾကမ္းဖက္သမားလားဟင္"
ေရးသားသူ - ယ်ာတင္ (ရုိဟင္းသား)
RB ကဗ်ာ
13.10.2016
13.10.2016
အႏွစ္ႏွစ္ အလလေပါ့
ေသြးစက္ေတြနဲ႔ ႀကိဳးစား႐ုန္းကန္းၿပီး
ေဆာက္ခ့ဲတဲ့ အိမ္ကေလးမွာ
ငါတို႔မိသားစုေတြ ျပံဳးတူ ငုိတူ
ေအးတူ ပူအမွ် ေအးခ်မ္းစြာ ေနခ့ဲဖူးတယ္။
အခုေတာ့ေလ ...
ထိုအိမ္ကုိ သူတို႔တစ္ေတြက
ရယ္လ်က္ေမာလ်က္ မီးတင္ရိႈ႕ေနေလၿပီ။
ငါတို႔ရဲ႕အိမ္နန္းေတာ္ကုိ
မီးကတျမံဳျမံဳ ၿမိဳခ်ေနခ်ိန္ ....
သူတို႔တစ္ေတြက ေအာင္ပြဲခံအခမ္းအနားေတြ
သုိက္သုိက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ က်င္းပေနေလၿပီ။
ညီေလးကုိ ဘယ္ဖက္ပခုံးေပၚ
ညီမေလးကုိ ညာဖက္ပခုံးေပၚ
ထမ္းပိုးလို႔ ငါတို႔ ထြက္ေျပးေနရၿပီေလ။
အိုမင္းမစြမ္းျဖစ္ေနတဲ့ အေမအတြက္
ေသျခင္းတရားဟာ
သူတို႔ပစ္လႊတ္တဲ့ အၿငိဳးျပည့္ခ်ည္ဆံနဲ႔အတူ
ေရာက္လာခ့ဲတာက ကံၾကမၼာ လားဟင္။
"အေမအတြက္ မစုိးရိမ္ပါနဲ႔ ...
သာတို႔ပဲ လြတ္ႏိုင္ေအာင္ႀကိဳးစားပါ"
အေမေျပာခ့ဲတဲ့ ေနာက္ဆုံး မွားတမ္းစကား
ငါတို႔နားထဲ ထပ္ခါတေလေလ ပဲ့ထင္ဟပ္လို႔ေန။
လြတ္ေျမာက္မႈတစ္ခုက ငါတို႔ေ႐ွ႕မွာ ရိွေနပါအံ့ ...
ခိုစရာ လံႈစရာ ေနရာေလးတစ္ခု
ငါတို႔နဲ႔ မနီးမေဝးမွာ ရိွေကာင္းပါအံ့ ...
ယုိင္ေတာ့မယ့္ ငါတို႔ ေျခလွမ္းေတြရဲ႕အဆုံးမွာေပါ့ဟ။
ေတြ႔ၿပီ ... ခ်ဳံပုတ္တစ္ခု ....
ခဏတာ နားပါရေစ ...
ေတြးမိတုန္းေပါ့ဟ
"ေဟ့ေကာင္ေတြ မေျပးနဲ႔တဲ့"
အသံနဲ႔တစ္ၿပိဳင္နက္
ငါ့ပခုံးႏွစ္ဖက္က ညီ၊ ညီမေလးမ်ား
သူတို႔ရဲ႕ ဘုတ္ဖိနပ္ဝတ္ ေျခေထာက္ေအာက္သုိ႔။
သူတို႔နႈတ္ဖ်ားမွာက
"ေဟ့ ကုလား လက္နက္ကုိင္ အၾကမ္းဖက္သမား"တဲ့။
အ့ဲခ်ိန္တုန္းက ျပန္ေျပာခြင့္မသာခ့ဲဘူး
ငါ့ပါးစပ္မွာ ပါးခ်ဳပ္ပါခ့ဲတာလည္း မဟုတ္ရဘူး
"လက္"ႏွစ္ဖက္ပဲ ရိွတာ
"နက္" ဆိုတာ မရိွဘူး
ဘယ္ကလာခ့ဲသလဲ "လက္နက္ကုိင္" စကား။
ေသြးေတြ ခႏၶာေပၚေပက်ံလ်က္
အာရံုေတြ မႈန္ဝါးလာခ်ိန္
သဲ့သဲ့ေလး ျမင္ခ့ဲရၿပီေလ
သူတို႔နဲ႔အတူ ပါလာတဲ့ ကင္မရာသမားဟာ
သတင္းေထာက္မ်ားလား
ဖုန္းထဲမွာ အေရးတယူ ေျပာေနတဲ့
သူ႔သတင္းစကားက
"အၾကမ္းဖက္သုံးေယာက္ အေသဖမ္းမိရ" သတ့ဲဗ်ာ။
ငါ့နားနဲ႔ ငါၾကားလိုက္တာ
မယုုံရင္ မနက္ျဖန္ ထြက္လာမယ့္ သတင္းစာထဲမွာ
႐ွာဖတ္ၾကေပါ့ဗ်ာ။
ငါ ရယ္ ... ငါးႏွစ္သား ညီေလးရယ္ ... ေလးႏွစ္သား ညီမ ရယ္ ...
"ငါတို႔ RSO အၾကမ္းဖက္သမား ျဖစ္သြားပါေရာ့လား''
အမုန္းတရားနဲ႔ အမွားတရား
ဘယ္ေတာ့မ်ား ဆုံးခန္းတိုင္မွာပါလိမ့္။
#ယ်ာတင္_႐ိုဟင္းသား#
* ရခိုင္ျပည္နယ္၊ ေမာင္ေတာ ေျမာက္ပိုင္းတြင္၊ ျမန္မာစစ္တပ္က အျပစ္မ့ဲ ႐ိုဟင္ဂ်ာမ်ားကုိ ပစ္ခတ္သတ္ျဖတ္၊ အိမ္ေတြ မီးရိႈးၿပီး မဟုတ္မမွန္ အျပန္စြပ္စြဲေနျခင္းကုိ ခံစားၿပီး ေရးဖြဲ႔ထားသည္။
ရိုဟင္ဂ်ာတို႔ရဲ႕အိပ္မက္မ်ား
ေရးသားသူ - ယ်ာတင္ (ရုိဟင္းသား)
RB ကဗ်ာ
18.9.2016
က်ေနာ္တို႔ ႐ိုဟင္ဂ်ာေတြက-
အာဏာ႐ွင္ေတြ လုယူလိုက္တဲ့
႐ိုဟင္ဂ်ာေတြရဲ႕မူလ အခြင့္အေရးကုိ ေတာင္းဆိုေနၾကတယ္။
က်ေနာ္တို႔ ႐ိုဟင္ဂ်ာေတြက-
အာဏာ႐ွင္ေတြ လုယူလိုက္တဲ့
႐ိုဟင္ဂ်ာေတြရဲ႕မူလ အခြင့္အေရးကုိ ေတာင္းဆိုေနၾကတယ္။
တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲ-
တစ္ဌာေနေန ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမ
ရခိုင္ေတြရဲ႕ လူ႔အခြင့္အေရးနဲ႔
အဖက္ဖက္က ဆုတ္ယုတ္လာတဲ့
စီးပြားေရးေတြ၊ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးေတြ၊
ပညာေရးေတြ၊ လူမႈဘဝေတြ
အရာရာ တိုးတက္လာဖို႔ ဆႏၵရိွတယ္။
တစ္ဌာေနေန ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမ
ရခိုင္ေတြရဲ႕ လူ႔အခြင့္အေရးနဲ႔
အဖက္ဖက္က ဆုတ္ယုတ္လာတဲ့
စီးပြားေရးေတြ၊ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးေတြ၊
ပညာေရးေတြ၊ လူမႈဘဝေတြ
အရာရာ တိုးတက္လာဖို႔ ဆႏၵရိွတယ္။
ထို႔အတူပဲ-
ျမန္မာတစ္ႏိုင္ငံလုံးက ျပည္သူျပည္သားတိုင္းလည္း
ရခဲလွတဲ့ လူ႔ဘဝတိုတိုေလးကုိ
လြတ္လြတ္လပ္လပ္နဲ႔၊
လုံလုံျခံဳျခံဳနဲ႔၊
လူ႔အခြင့္အေရးအျပည့္အဝနဲ႔၊
ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္နဲ႔၊
ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းနဲ႔
ေနထိုင္ျဖတ္သန္းႏိုင္ၾကဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။
လြတ္လြတ္လပ္လပ္နဲ႔၊
လုံလုံျခံဳျခံဳနဲ႔၊
လူ႔အခြင့္အေရးအျပည့္အဝနဲ႔၊
ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္နဲ႔၊
ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းနဲ႔
ေနထိုင္ျဖတ္သန္းႏိုင္ၾကဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။
ထို႔အျပင္-
အမိျမန္မာႏိုင္ငံကုိလည္း
လူမ်ဳိးဘာသာ၊ အသားအေရာင္၊ လိင္အဂၤါ၊
ေနရာေဒသ မခြဲမျခားတ့ဲ၊
တန္းတူညီမွ်တဲ့၊
ၿငိမ္းခ်မ္းသာယာဝေျပာတဲ့ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံအျဖစ္
ကမာၻ႔အလယ္မွာ တင့္တယ္ေစခ်င္တယ္။
အမိျမန္မာႏိုင္ငံကုိလည္း
လူမ်ဳိးဘာသာ၊ အသားအေရာင္၊ လိင္အဂၤါ၊
ေနရာေဒသ မခြဲမျခားတ့ဲ၊
တန္းတူညီမွ်တဲ့၊
ၿငိမ္းခ်မ္းသာယာဝေျပာတဲ့ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံအျဖစ္
ကမာၻ႔အလယ္မွာ တင့္တယ္ေစခ်င္တယ္။
ဓါတ္ပုံသတင္း
- ေရႊဇား ေဈးေကာက္ မ်ားက ေဈး၀ယ္ၿပီး ျပန္သူမ်ားထံမွ အခြန္သဖြယ္ ေကာက္ခံေန
- အေမရိကန္အစုိးရႏွင့္ ရုိဟင္ဂ်ာ အေရးကိစၥ ေဆြးေႏြး
- ေက်ာက္ေတာ္ ၉၆၉ အဖြဲ႔မွ ႏုိင္ငံေတာ္ ၀န္ထမ္းမ်ားကုိ ၿခိမ္းေျခာက္လ်က္ရွိ
- ဆုေတာင္း
- ဘယ္သူက အိမ္ရွင္လဲ
- ေမာင္ေတာတြင္ ေဒါက္တာရမ္းကု မ်ားကုိ အာဏာပုိင္မ်ားက လစဥ္ေၾကးေကာက္၍ ေဆးခန္း ဖြင့္ခြင့္ျပဳထား
- ေဘာဒူဖ ဒုကၡသည္ စခန္းတြင္ ေသနတ္ျဖင့္ ပစ္ခံရသည့္ ကေလး (ဓါတ္ပုံ)
- ရုိဟင္ဂ်ာ တစ္ဦးကုိ လြန္ခဲ့သည့္ ၁၅ ရက္က ရခုိင္မ်ား ဖမ္းဆီးသြား
- 2014 Census တြင္ ရုိဟင္ဂ်ာ ဟူ၍ Code နံပါတ္ထည့္ ေပးရန္ DHRP မွ သမၼတထံ စာေရးသား
- (၃၀-၁၀-၂၀၁၂)ရက္ ေက်ာက္ေတာ္ၿမိဳ႕အေျခအေန
ဂ်ီႏုိဆုိက္ဆုိတာဘာလဲ?
ေဒါက္တာဇာနည္ ရွင္းျပသည့္ ရုိဟင္ဂ်ာ






















